ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้ว หน้าเจื่อนไปเลย
“พี่ชุ่ยฮวา คงไม่ดีมั้ง ผมยืมรถสามล้อพี่ชุนหนีมา จะให้เอาผ้าอนามัยไปให้น่ะ น่าอายจะตาย”
จางชุ่ยฮวาตอบว่า “ไอ้หนูเอ๊ย แกยังกล้าซื้อผ้าอนามัยมาให้ฉัน แล้วทำไมจะเอาไปให้หม่าชุนหนีไม่ได้ล่ะ”
“อีกอย่างนะ ของแบบนี้ผู้หญิงเขาก็ใช้กันทุกคน พวกผู้หญิงจน ๆ ในหมู่บ้านที่ไม่เคยใช้ พอถึงวันนั้นของเดือนก็น่าอายจะแย่ กางเกงเปื้อนเลือดหมด”
“ฉันบอกเลยนะ แกเอาผ้าอนามัยไปให้ยัยหม่าชุนหนีนั่น นางต้องขอบคุณแกแน่”
ที่พูดออกไปตอนนี้ ในใจจางชุ่ยฮวาเองยังขำ
นางอยากดูตอนที่ตัวเองกับฟางเสี่ยวจวินไปคืนรถสามล้อด้วยกัน แล้วฟางเสี่ยวจวินก็ยื่นผ้าอนามัยครึ่งลัง ตั้งสิบห้าห่อใหญ่ให้หม่าชุนหนี
หน้ายัยตัวดีนั่นคงต้องเขียวแน่
“พี่ชุ่ยฮวา พี่ไม่ได้หลอกผมนะ”
“ผมกลัวว่าถ้าเอาผ้าอนามัยไปให้หม่าชุนหนีแล้วนางจะหาว่าผมเป็นอันธพาล เอาไม้ไล่ตีผมซะนี่สิ ยุ่งเลย”
ฟางเสี่ยวจวินรู้แก่ใจดี ถึงแม้เขากับหม่าชุนหนีจะมีความสัมพันธ์แบบนั้นแล้ว แต่การส่งผ้าอนามัยให้นี่ก็ยังไม่เหมาะอยู่ดี
“เจ้านี่ อย่ามัวพล่ามนักเลย ดูสิกี่โมงแล้ว”
“รีบ ๆ ไปคืนรถสามล้อบ้านนางกับฉันดีกว่า แล้วก็แงะผ้าอนามัยกล่องใหญ่นี่ออก แบ่งครึ่งเอาไปให้หม่าชุนหนีซะ”
ฟางเสี่ยวจวินจนใจ พยักหน้า “เฮ้อ งั้นก็ได้”
จากนั้นเขากับจางชุ่ยฮวาก็ช่วยกันแกะลังผ้าอนามัยที่ซื้อมาออก
ลังใหญ่นี้มีตั้งสามสิบห่อใหญ่ แต่ละห่อใหญ่มีห่อเล็กห้าห่อ