"แง แง!"
ทันใดนั้นเอง ในห้องก็มีเสียงร้องของเด็กน้อยดังแว่วมา
"ไอ้เด็กเวร เอามือออกไปเลยนะ"
"เสี่ยวเถียนเถียนหิวแล้ว อยากกินนม แม่จะไปให้นมก่อน"
"แกนี่ รีบกลับบ้านไปทำความสะอาดเลยนะ อีกเดี๋ยวแม่ทำอาหารเช้าเสร็จจะมาช่วยแกทำความสะอาดด้วย"
"ไม่งั้นคืนนี้แกก็ไม่มีที่นอนหรอก"
เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากในห้อง ฟางเสี่ยวจวินก็ต้องยอมปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจนัก
"ก็ได้ งั้นผมกลับไปทำความสะอาดบ้านก่อน"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู พลางคิดในใจว่าไม่ต้องรีบร้อนตอแยจางชุ่ยฮวาตอนนี้ก็ได้
วันนี้ยังมีธุระต้องทำอีกเยอะ หลังจากทำความสะอาดบ้านของตัวเองเสร็จ ตอนบ่ายก็ต้องไปเป็นเพื่อนเหมาหยวนหยวนที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเหมาโย่วเกิน
ฝ่ายจางชุ่ยฮวาก็รีบสาวเท้าเข้าไปในห้อง อุ้มเสี่ยวเถียนเถียนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงเล็กขึ้นมา แล้วเปิดเสื้อให้นมทันที
เด็กน้อยหิวท้องจริง ดูดนมทีเดียวก็หยุดร้อง
จางชุ่ยฮวาก็รู้สึกสบายขึ้น เพราะตรงนั้นมันคัดเจ็บจนไม่ไหว
ฟางเสี่ยวจวินเพิ่งเดินออกจากลานบ้าน จู่ๆ ก็สังเกตเห็นกล้าแตงกวาและน้ำเต้าที่จางชุ่ยฮวาปลูกไว้ตรงมุมลานบ้าน เหมือนจะโตขึ้นไม่น้อย
เถาสีเขียวถึงกับเลื้อยพันขึ้นไปตามคานไผ่ที่ปักอยู่
เขาถึงกับตกใจเล็กน้อย นึกว่าตาฝาดไป จึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
พบว่าเถาแตงกวากับเถาน้ำเต้ากำลังเลื้อยขึ้นคานไผ่จริงๆ