เรื่องนี้ทำให้ฟางเสี่ยวจวินร้อนวูบวาบไปทั้งร่างอีกครั้ง
ค่ำนี้เขาเพิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับจางชุ่ยฮวามาหยกๆ
นับเวลาดูก็ไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ ใครจะคิดว่าตอนนี้เหมาหยวนหยวนจะคิดพลีกายเพื่อตอบแทนบุญคุณอีกคน
ร่างอ่อนนุ่มของแม่นางคนนี้แนบชิดเขาทั้งตัว ทำให้เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
"หยวนหยวน อย่าทำแบบนี้เลย"
"เธอใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะ พี่เสี่ยวจวินจะฉวยโอกาสตอนเธอลำบากไม่ได้"
ฟางเสี่ยวจวินยังคงหักห้ามใจไว้ ไม่ได้พัฒนาไปมากกว่านี้กับเหมาหยวนหยวน
หากมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเหมาหยวนหยวนจริง แล้วภายหลังจางชุ่ยฮวารู้เข้า แม่นางคนนั้นก็คงไม่สนใจเขาแล้ว
ถึงตอนนั้นเขาก็จะไม่มีโอกาสทำเรื่องเร้าใจแบบนั้นกับจางชุ่ยฮวาอีก
"พี่เสี่ยวจวิน ตอนนี้ใจฉันว้าวุ่นมากเลย"
"พ่อฉันป่วยหนัก ผู้เชี่ยวชาญที่อำเภอบอกว่ารักษาไม่หาย ตอนนี้ได้แต่นอนรอความตายที่อนามัยตำบล"
"น้องชายฉันเสี่ยวซุ่นก็ยังถูกพวกฟางต้าขุยจับตัวไว้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง"
"เพื่อรักษาพ่อ ครอบครัวฉันไปก่อหนี้ยืมสินข้างนอกไว้มากมาย ตอนนี้ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ"
เหมาหยวนหยวนพูดพลางก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
ฟางเสี่ยวจวินพลันนึกขึ้นได้ ตนสืบทอดวิชาแพทย์ของเจ้าสำนักสุขารมย์ และยังมีเนตรทะลุญาณอีกด้วย
บางทีเขาอาจช่วยรักษาโรคของพ่อเหมาหยวนหยวนได้
เขาคิดแล้วจึงถามว่า "หยวนหยวน ลุงโหย่วเกินเป็นโรคอะไรหรือ"
"พี่เสี่ยวจวิน ขาพ่อฉันเน่าทั้งข้างเลยค่ะ ดำไปหมด"