มู่ชิงเหยียนและหวังซินซินฟังฟางเสี่ยวจวินบอกว่าไม่มีโทรศัพท์มือถือ ต่างก็รู้สึกประหลาดใจมาก
“หือ? คุณไม่มีมือถือเหรอ ล้อเล่นอะไรเนี่ย”
“คุณไม่มีมือถือ แล้วปกติซื้อของ จ่ายเงินยังไง”
หวังซินซินถามด้วยสีหน้างุนงง
มู่ชิงเหยียนก็มองฟางเสี่ยวจวินอย่างสงสัย
ฟางเสี่ยวจวินเพิ่งกลับถึงหมู่บ้านได้สามวัน ตอนกลับมาไม่มีเงินติดตัวสักบาท แถมยังเดินเท้าจากโรงพักกลับมาอีก เขาดูยังไงก็ไม่ใช่คนมีเงินซื้อมือถือ
ตอนนี้ เขารู้สึกเก้อเขินจึงพูดว่า “ผมไม่มีเงินซื้อมือนี่ครับ ตอนนี้ไม่มีเงินสักบาท พวกคุณจะจ่ายเงินก็ให้เงินสดผมเถอะ”
มู่ชิงเหยียนเห็นว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์ จึงพยักหน้า แล้วพูดกับหวังซินซินว่า “ซินซิน ไปเอาเงินสดสามพันห้าร้อยมาให้น้องคนนี้”
“ได้ค่ะคุณมู่”
หวังซินซินรีบขึ้นไปที่ห้องการเงินชั้นบน หยิบเงินสดสามพันห้าร้อยลงมา ยื่นให้ฟางเสี่ยวจวิน
แบงก์แดงปึกหนึ่งกำอยู่ในมือ ฟางเสี่ยวจวินรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
มีเงินก้อนนี้แล้ว เขาก็จะไปในตำบลซื้อเสื้อผ้าให้จางชุ่ยฮวา ซื้อของอร่อย ๆ เข้าบ้าน เติมของใช้ประจำวันอีกเล็กน้อย แล้วยังซื้อนมผงนำเข้าสองกระป๋องให้เสี่ยวเถียนเถียนได้ด้วย
ในใจเขาคิดคำนวณว่าจะใช้เงินก้อนนี้ไปซื้อของในตำบล ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
“ขอบคุณสาวงามทั้งสองมากครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อน”
เขากำลังจะเข็นรถสามล้อออกไป แต่หวังซินซินเรียกเขาไว้
“น้องชาย เมื่อกี้คุณมีโสมป่าอยู่ต้นหนึ่งไม่ใช่เหรอ”
“ฉันจำได้ว่าท่านเจ้าสำนักโจวแห่งร้านยาในตำบล ออกเงินสองแสนซื้อโสมป่าของคุณ คุณก็ไม่ขาย”
“เอามาให้คุณมู่เราดูหน่อยดีไหม”
ฟางเสี่ยวจวินถูกหวังซินซินเรียกไว้อย่างนี้ จึงหยุด