“เสี่ยวจวิน รีบกินกับข้าวสิ เหล้าหมดแล้ว อากุ้ยรินให้อีกแก้วนะ”
ตอนนี้เหมากุ้ยหัวหมุนมากแล้ว แต่ก็ยังคว้าขวดเหล้ารินใส่แก้วฟางเสี่ยวจวินจนเต็ม
ส่วนแก้วตัวเอง เขารินเพียงตื้น ๆ ไม่ถึงครึ่งแก้ว
“อากุ้ย ทำไมรินให้ตัวเองแค่นี้ล่ะ”
“อากุ้ยหัวหมุนมาก ดื่มจนเมาหนักแล้ว คนแก่มันไม่เอาไหนแล้วจริง ๆ คออ่อนลงเยอะ”
“อากุ้ย จริง ๆ ผมก็เริ่มเมาแล้วนะ เหล้าของอากุ้ยแรงชะมัด”
“คนหนุ่ม ๆ อย่างเอ็งดื่มมากหน่อยไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวแรงเหล้าก็สร่างเอง”
“อ้อ งั้นก็ได้”
ฟางเสี่ยวจวินรู้ดีแก่ใจว่า ถ้าดื่มมากกว่านี้ เขาอาจเมาจริง ๆ ก็ได้
ตอนนี้ก็ต้องเดินดูก้าวไปก่อนเท่านั้น
สามคนกินเหล้ากับข้าวพลางคุยกัน อีกสิบนาทีกว่า เหมากุ้ยก็ยกแก้วขึ้นชนกับฟางเสี่ยวจวินอีกแก้ว
หลังจากเฒ่าหัวงอกดื่มเหล้าในแก้วหมด ก็เมาแอ้จริง ๆ มองออกไปฟ้าดินหมุนติ้ว เงาคนตรงหน้ากลายเป็นหลายเงา
“เสี่ยวจวิน อา อากุ้ยเมาแล้ว อากุ้ยขอตัวไปนอนก่อน เอ็งอยู่คุยกับพี่เสี่ยวเหม่ยต่ออีกสักพัก”
เหมากุ้ยมองฟางเสี่ยวจวินที่นั่งข้าง ๆ แล้วพูดตะกุกตะกัก จากนั้นก็หันไปหาลูกสาวเหมาเสี่ยวเหม่ย “เสี่ยวเหม่ย ช่วยพยุงพ่อไปนอนที ตอนนี้พ่อลุกขึ้นแล้วเวียนหัว”
“ได้เจ้าค่ะ พ่อ”
เหมาเสี่ยวเหม่ยลุกขึ้นทันที เดินไปข้างพ่อ ประกอบเขาขึ้น แล้วค่อย ๆ เดินไปยังห้องของเหมากุ้ยที่อยู่ข้างล่าง
ฟางเสี่ยวจวินหันไปมองแผ่นหลังของทั้งสอง ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่า เรือนร่างของเหมาเสี่ยวเหม่ยอวบอิ่มเย้ายวนอย่างไม่น่าเชื่อ