ฟางเสี่ยวจวินพักอยู่ที่ตระกูลเจี่ยงอีกสองวัน
เช้าวันแรก เขาทำการฝังเข็มระดับลึกครั้งสุดท้ายให้ท่านผู้เฒ่าเจี่ยง ขับไล่อาถรรพ์ร้ายที่หลงเหลืออยู่ในร่างออกมาอย่างหมดสิ้น
สีหน้าของท่านผู้เฒ่าดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พูดจาชัดเจนขึ้นมาก แม้ยังลุกจากเตียงไม่ได้ แต่ก็สามารถพิงหัวเตียงคุยกับเจี่ยงหว่านชิงได้ครึ่งชั่วโมงโดยไม่เหนื่อยหอบ
วันที่สอง ฟางเสี่ยวจวินปรับปรุงตำรับยาจีนสำหรับการฟื้นฟูร่างกายใหม่
เขียนถึงสามหน้ากระดาษ ระบุเวลารับประทานยาในแต่ละวัน ข้อควรระวังในการต้มยา และตำรับใหม่ที่ต้องเปลี่ยนหลังจากครึ่งเดือน
ตอนที่เขามอบตำรับยาให้เจี่ยงซูเหยา เขาเน้นย้ำเป็นพิเศษว่า "พื้นฐานร่างกายของท่านผู้เฒ่าขาดมานาน แค่กินยาไม่พอ เมื่อท่านลุกจากเตียงได้ ให้ตากแดดในลานบ้านครึ่งชั่วโมงทุกวัน แสงแดดช่วยเติมพลังหยางได้"
เจี่ยงซูเหยาพับตำรับยาอย่างประณีต เก็บไว้ในกระเป๋าชิดตัว ดวงตาแดงก่ำอีกครั้ง "พี่ฟาง พี่จะไปจริงๆ เหรอ?"
"เรื่องที่นี่ใกล้จะเสร็จแล้ว ที่บ้านยังมีอะไรให้จัดการอีกเยอะ" ฟางเสี่ยวจวินยิ้ม น้ำเสียงผ่อนคลาย "ไม่ได้เจอกันไม่ได้นี่นา วีแชทและโทรศัพท์ยังติดต่อกันได้ มีอะไรก็หาได้ตลอด"
"ได้ค่ะ พี่ฟาง ไว้เราติดต่อกันบ่อยๆ นะ"
หลายวันที่ผ่านมา สาวน้อยคนนี้เริ่มอาลัยฟางเสี่ยวจวินขึ้นมา
บ่ายสองกว่า เถี่ยเฟิงจอดรถออฟโรดไว้หน้าประตูวิลล่า
ฟางเสี่ยวจวินเปลี่ยนกลับเป็นเสื้อผ้าของตัวเอง พับเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาส่งคืนให้เถี่ยเฟิง แบกเพียงกระเป๋าผ้าใบเรียบง่าย
เจี่ยงหว่านชิงลงมาจากชั้นสอง สวมเสื้อถักสีขาว ถือถุงกระดาษในมือ เดินมาหยุดตรงหน้าฟางเสี่ยวจวินแล้วยื่นให้
"นี่เตรียมไว้ให้ ไว้กินระหว่างทาง" เธอหยุดเล็กน้อย แล้วเสริม "มีบัตรใบหนึ่ง รหัสคือเลขหกหลักท้ายเบอร์โทรศัพท์พี่ พี่ช่วยชีวิตคุณปู่ฉันไว้ นี่คือสิ่งที่ตระกูลเจี่ยงควรให้"