บ่ายสองโมง หน้าประตูร้านน้ำชา "ถิงยวี่" ที่มุมถนนเก่าในตัวเมือง ฟางเสี่ยวจวินมาถึงตรงเวลา
เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาเข้มที่เถี่ยเฟิงส่งให้ ผมถูกตัดจนดูสะอาดตา ดูไม่เหมือนชาวไร่แตงกวาจากชนบท แต่กลับดูเหมือนหนุ่มเมืองที่ใช้ชีวิตในเมืองมาหลายปี
เถี่ยเฟิงขับรถออฟโรดคันนั้นของเขามาจอดที่ปากซอยตรงข้ามโรงน้ำชา
ในรถยังมีลูกน้องของเถี่ยเฟิงอีกสองคน กระจกรถเปิดครึ่งหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่ทิศทางประตูโรงน้ำชาไม่วางตา
ฟางเสี่ยวจวินเดินเข้าไปในโรงน้ำชาคนเดียว
ที่โถงชั้นล่างมีโต๊ะลูกค้านั่งอยู่ไม่กี่โต๊ะ ตรงที่นั่งใกล้หน้าต่างที่วางชุดน้ำชาไว้ยังว่างอยู่
หญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าป้ายแบบจีนเดินเข้ามา โค้งตัวเล็กน้อยอย่างสุภาพ: "คุณคือคุณฟางใช่ไหมคะ? คุณซ่งรออยู่ที่ห้องส่วนตัวชั้นสองค่ะ"
ฟางเสี่ยวจวินพยักหน้า แล้วเดินตามเธอขึ้นบันได
ชั้นสองปูด้วยพื้นไม้เก่า เหยียบแล้วมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ
ประตูห้องส่วนตัวสุดทางเดินเปิดแง้มไว้ ภายในส่งกลิ่นชาขาวอ่อน ๆ ลอยออกมา
หญิงสาวเปิดประตูห้องส่วนตัว แล้วหลบให้ทาง
ฟางเสี่ยวจวินมองเข้าไปข้างใน
ห้องส่วนตัวไม่ใหญ่นัก ริมผนังมีโต๊ะไม้แดงสำหรับชงชา ฝั่งตรงข้ามโต๊ะมีชายวัยราวห้าสิบปี ผมหวีเรียบกริบ สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ข้อมือมีนาฬิกาทองคำ
บนใบหน้ามีรอยย่นไม่มาก ดูแลตัวเองดี แต่ระหว่างคิ้วกลับแฝงความเฉียบแหลมและความเย็นชาของคนที่บริหารงานมานาน
ข้าง ๆ เขามีชายแข็งแรงสองคนสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำ ร่างใหญ่บึกบึน ดูเป็นบอดี้การ์ด
หนึ่งในนั้นถือกระเป๋าหนังสีดำ ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไร