ตอนที่เหมาเสี่ยวเหม่ยมาส่งเสียงเรียกที่ประตู ฟางเสี่ยวจวินกำลังนั่งคิดอยู่บ้าน ว่าจะรับมือเรื่องของซ่งหย่วนหยางอย่างไร
พอได้ยินเสียงเรียกเขาก็เดินไปเปิดประตู
เห็นเหมาเสี่ยวเหม่ยสวมเสื้อเชิ้ตบางลายดอก คอเสื้อเปิดต่ำ ชายเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นแขนขาวผ่องสองข้าง
เอวคาดเข็มขัดเส้นเล็กๆ ทำให้เอวที่บางเฉียบนั้นดูคอดกิ่วเด่นชัดขึ้นมาอีก
ในมือของนางถือถ้วยขนมข้าวเหนียวปั้นรสน้ำตาลแดงที่ยังอุ่นๆ ควันกรุ่นอยู่ ยืนอยู่นอกประตูบ้าน ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
“เสี่ยวจวิน ฉันทำขนมสดๆ เมื่อเช้านี้เอง เอามาให้ลองชิม”
พูดจบนางก็เดินเข้าบ้านมา
ฟางเสี่ยวจวินรับถ้วยขนมมา ก้มลงกัดคำหนึ่ง ข้าวเหนียวนุ่มละมุน น้ำตาลแดงหวานมันไม่เลี่ยน เคี้ยวอยู่ในปากหอมฟุ้ง
เขาพยักหน้า “อร่อยดี”
เหมาเสี่ยวเหม่ยยืนมองอยู่ข้างๆ สองมือประสานกันไว้ข้างหน้า นิ้วมือเผลอขยำชายเสื้อไปโดยไม่รู้ตัว
นางมองเขากินไปเกือบครึ่งถ้วย แล้วเหมือนจะรวบรวมความกล้า เสียงเบาๆ เอ่ยขึ้น “เสี่ยวจวิน ฉันมีเรื่องอยากพูดกับนาย…”
ฟางเสี่ยวจวินชะงักมือที่เคี้ยวขนมอยู่เล็กน้อย เงยหน้ามองนาง
ใบหน้านางแดงเรื่อเล็กน้อย แต่สายตากลับไม่หลบเลี่ยง จ้องมองตรงมา ประกายตาสะท้อนแสงตะวันและความแน่วแน่ที่มุ่งมั่น
เขาถือขนมที่เหลืออยู่ รู้สึกทำตัวไม่ถูก
ในห้องถูกเก็บกวาดให้เป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าช่วงก่อนมาก พี่จางชุ่ยฮวาเมื่อสองสามวันก่อนช่วยกวาดพื้น เช็ดโต๊ะ และวางแจกันดอกไม้ป่าเล็กๆ ไว้ที่ขอบหน้าต่าง ทำให้ห้องที่ดูเรียบๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง