จางชุ่ยฮวานั่งปักเย็บรองเท้าอยู่จนถึงสามทุ่มครึ่ง ถึงจะเริ่มง่วง
พอเก็บอุปกรณ์ทำรองเท้าเรียบร้อย เธอก็ถูกฟางเสี่ยวจวินอุ้มขึ้นทันที
"ไอ้หนู รีบวางฉันลงเดี๋ยวนี้นะ"
"พี่ชุ่ยฮวา ในที่สุดก็ทำเสร็จเสียที งั้นเรามาใช้ชีวิตคู่กันเถอะนะ"
"ฝันไปเถอะ"
"ผมฝันจริง ๆ น่ะแหละ เดี๋ยวทำจริงจะยิ่งสวยกว่านี้"
"ปากดีจริง"
ฟางเสี่ยวจวินอุ้มจางชุ่ยฮวาเข้าไปในห้อง
เสื้อผ้าถูกถอดลงทีละชิ้น
ทั้งสองกอดกันและจูบกันอย่างเร่าร้อน ฮอร์โมนพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
จนถึงตีหนึ่ง ห้องถึงจะสงบลง
จางชุ่ยฮวาเหนื่อยแทบหมดแรงไปนานแล้ว
ฟางเสี่ยวจวินนวดให้เธออยู่พักหนึ่ง ร่างกายถึงจะค่อย ๆ ฟื้น
จากนั้น เธอก็กอดฟางเสี่ยวจวินแล้วหลับไปอย่างสนิท
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าสางพอดี ฟางเสี่ยวจวินก็ตื่น
เขาสวมเสื้อผ้าอย่างเบามือ เปิดประตูรั้ว แล้วเดินออกไป
ล้างหน้าล้างตาในลานบ้านเรียบร้อย เขาก็ถีบรถสามล้อมุ่งหน้าไปเขาลูกท้อ
ไปถึงเชิงเขาลูกท้อ ยังเช้าอยู่
รถสามล้อจอดอยู่ข้าง ๆ โรงบวบลูกใหญ่
เขาก้มลงเด็ดทีละลูกอย่างคล่องแคล่วและมั่นคง มือหนึ่งคอยรองที่โคนบวบ อีกมือหนึ่งจับเถาแล้วบิดเบา ๆ แตงกวาก็หลุดลงมาอยู่ในอ้อมแขน
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถสามล้อก็เต็มไปด้วยแตงกวา ผลสีเขียวสดเรียงเป็นระเบียบ ส่องประกายระยิบในแสงอรุณ
จากนั้น เขาก็ถีบรถสามล้อกลับหมู่บ้าน
กลับมาถึงลานบ้านจางชุ่ยฮวา จางชุ่ยฮวากำลังอุ้มเสี่ยวเถียนเถียนยืนอยู่ที่ประตูรั้ว
"เสี่ยวจวิน อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้ว รีบเข้ามากิน กินเสร็จแล้วจะได้รีบไปส่งของ"
"ได้ครับ พี่ชุ่ยฮวา"