ยามบ่าย ฟางเสี่ยวจวินนั่งอยู่ตรงธรณีประตูห้องโถง ทานข้าวเหนียวปั้นที่เหลือหมดจนเกลี้ยง ข้าวเหนียวเย็นๆ เคี้ยวยากขึ้นเล็กน้อย น้ำตาลแดงจับตัวเป็นชั้นบางๆ
ในใจเขานึกถึงตอนที่เพิ่งได้กับเหมาเสี่ยวเหม่ยเมื่อครู่
มีครั้งแรกแล้ว ต่อไปเหมาเสี่ยวเหม่ยก็เป็นผู้หญิงของเขา
ใจมันฟินไปหมด
จากนั้น เขาก็นึกถึงของขวัญอีกสองชิ้นที่เหลือ
ของที่จะให้เสิ่นซิ่วซิ่วกับเหมาหยวนหยวน ยังวางอยู่ใต้ตู้ที่บ้านพี่ชุ่ยฮวา พรุ่งนี้ว่างพอดีจะได้เอาไปส่งให้พร้อมกัน
ฝ่ายเหมาหยวนหยวน ต้องถามเรื่องเหมาเสี่ยวซุ่นน้องชายเธออีกที ทางโรงพักน่าจะมีข่าวแล้ว
พอตกเย็น ท้องฟ้ามืดลงเร็วกว่าสองสามวันก่อน
ฟางเสี่ยวจวินกินข้าวเย็นที่บ้านพี่ชุ่ยฮวา ล้างจาน ยืนพักในลานบ้านได้ไม่นาน จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อยในอากาศ
หลังจากผ่านการชำระล้างด้วยพลังปราณ ร่างกายของเขารับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัวได้ไวกว่าคนทั่วไปมาก
ความรู้สึกนั้นพูดไม่ถูก เหมือนมีคนเหยียบใบไม้แห้ง หรือเหมือนกำแพงที่อยู่ไกลๆ ถูกอะไรบางอย่างกระแทกเบาๆ
เขาหยุดฝีเท้า เงี่ยหูฟัง
ไม่มีอะไรเลย แต่แรงกดดันที่เลือนรางนั้น ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปเหมือนระลอกคลื่นบนผิวน้ำ
หมาสีเหลืองตัวเล็กไม่รู้ว่าออกมาจากมุมลานตั้งแต่เมื่อไหร่ หมอบอยู่ข้างเท้าเขา ไม่เห่า แต่หูชี้ตั้ง ร่างโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ท่าทางระวังภัยอย่างเต็มที่
ฟางเสี่ยวจวินมองมัน มันก็มองกลับมา สายตาคมกริบต่างจากตอนปกติโดยสิ้นเชิง