ครู่ต่อมา จางชุ่ยฮวาก็หลับไป
ฟางเสี่ยวจวินคลุมผ้าห่มบาง ๆ ให้นาง จากนั้นก็นอนลงข้าง ๆ นาง กอดนางพักผ่อนด้วย
ช่วงหลังเที่ยงคืน เขานอนไม่ค่อยหลับ
ถึงแม้เขาจะหลับตาลง แต่หูของเขายังตื่นอยู่เสมอ
เสียงลมที่พัดผ่านถนนหมู่บ้านในยามค่ำคืน เสียงแมลงร้องเป็นครั้งคราวนอกกำแพง เสียงกิ่งไม้แห้งหักใต้เท้าแมวป่าที่ไหนสักแห่งริมทุ่ง เขาสามารถแยกแยะได้ชัดเจนทั้งหมด
ทั้งหมู่บ้านเงียบสงบ ไม่มีความผิดปกติใด ๆ เกิดขึ้นอีก
คนสองคนที่โจวหมิงไห่ส่งมามาถูกจับไปแล้ว แต่ทางหย่วนหยางจื้อเย่จะไม่ยอมจบลงง่าย ๆ แน่
พอรุ่งเช้าของวันถัดมา ฟางเสี่ยวจวินล้างหน้า รู้สึกมีเรี่ยวแรงดี
จางชุ่ยฮวาต้มข้าวต้มลูกเดือยหม้อหนึ่ง แล้วหั่นผักกาดดองที่ทำเองจานหนึ่ง ทั้งคู่กินข้าวเช้าอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืน
แต่ก่อนที่ฟางเสี่ยวจวินจะออกจากบ้าน จางชุ่ยฮวาไปยืนขวางที่หน้าประตู เอาหมวกฟางเก่า ๆ ใบหนึ่งครอบหัวเขา ปีกหมวกกว้าง บังหน้าไปครึ่งหนึ่ง
นางพูดว่า "วันนี้ใส่อันนี้ออกไป อย่าให้ใครจำได้ทันที"
"ได้"
ฟางเสี่ยวจวินกดปีกหมวกลงเล็กน้อย ไม่พูดอะไรมาก เดินจากไป
ตอนสาย เขาหยิบของขวัญสองอย่างที่เตรียมไว้ก่อนหน้าออกมา
ให้เหมาหยวนหยวนเป็นน้ำผึ้งสองขวดกับอินทผลัมแห้งถุงใหญ่ มัดด้วยเชือกแดง
ให้เสิ่นซิ่วซิ่วเป็นผ้าพันคอไหมสีฟ้าอ่อน เขาคิดอยู่นานว่าสีนี้ไม่น่าจะเลือกคนยาก
เขาไปที่บ้านเหมาหยวนหยวนก่อน
เหมาหยวนหยวนกำลังผึ่งผ้าห่มในสนาม เห็นฟางเสี่ยวจวินมา ก็วางไม้ตีผ้าห่มลง แล้วเดินเข้ามาหา