“รีบปล่อยฉันนะ ใครจะไปมีลูกกับแก!”
“ฉันไม่ปล่อยหรอก”
“เอาน่า ฉันยอมแพ้แกแล้ว รอเดี๋ยวฉันจะไปใช้ชีวิตคู่กับแกทีหลัง”
“งั้นก็ได้ แต่ห้ามให้ฉันรอนานเกินไปนะ”
ตอนนี้ ฟางเสี่ยวจวินก็ไม่ได้ร้อนรนอะไรแล้ว เลยปล่อยจางชุ่ยฮวาไป
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง จางชุ่ยฮวาหลับตาลงครึ่งเดียว เหมือนง่วงแล้ว พัดใบลานในมือยังแกว่งไปมาแบบอัตโนมัติ แต่การเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อย ๆ จนดูเหมือนจะหยุดในไม่ช้า
ฟางเสี่ยวจวินค่อย ๆ ดึงพัดออกจากมือหล่อน แล้ววางไว้บนเก้าอี้ตัวเล็กข้าง ๆ
ตอนที่นิ้วหล่อนคลายออก พัดก็ร่วงลงมา ปลายนิ้วเฉียดแขนของเขา เย็นวาบและนุ่มนวล
เขาก้มมองใบหน้าด้านข้างของหล่อนที่พิงพนักเก้าอี้ แสงจันทร์ส่องบนแก้ม อาบโครงหน้าหล่อนเป็นสีเงินขาว
หล่อนไม่ลืมตา แต่นิ้ววางเบา ๆ บนแขนของเขา
“พี่ชุ่ยฮวา เรายังไม่ได้ใช้ชีวิตคู่กันเลยนะ ทำไมหลับซะแล้วล่ะ”
ฟางเสี่ยวจวินพูดแบบนั้น แต่มือไม่ได้ขยับ นั่งอยู่อย่างนั้น สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิจากปลายนิ้วหล่อนส่งผ่านมาเรื่อย ๆ
ในลานบ้านเงียบสงัดราวกับสระน้ำลึก แม้แต่เสียงแมลงก็เริ่มห่างหายไป
เขาพิงพนักเก้าอี้ เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือศีรษะ แสงจันทร์สว่าง ดวงดาวประปราย ไม่หนาแน่นเท่าคืนหนาว
“ให้ฉันงีบก่อนนะ ตอนนี้ง่วงมากจริง ๆ”