"ไอ้หนุ่ม อย่าเล่นบ้า ๆ บอ ๆ เลย รีบเอามือสกปรกของแกออกไปซะ"
"ไม่งั้นแกไปปลุกเสี่ยวเถียนเถียนให้ตื่นขึ้นมา ฉันคงต้องโกรธแน่"
จางชุ่ยฮวาพูดพลางยื่นมือไปบิดท้องเขาจากด้านหลัง
ที่จริงฟางเสี่ยวจวินก็แค่หยอกล้อกับเธอเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะฉวยโอกาสจากจางชุ่ยฮวา
ตอนนี้เขาเอามือออกแล้ว ก็ค่อย ๆ ปล่อยจางชุ่ยฮวา
"พี่ชุ่ยฮวา ฉันมีเรื่องจริงจังจะปรึกษาด้วยนะ รีบเอาเสี่ยวเถียนเถียนไปวางบนเตียงของแกเถอะ"
"ไอ้หนุ่มบ้านี่ ฉันไม่เชื่อว่าแกมีเรื่องอะไรหรอก มีอะไรก็พูดมาเดี๋ยวนี้"
จางชุ่ยฮวากลัวฟางเสี่ยวจวินจะหาเรื่องรังแกเธออีก ก็เลยอุ้มเสี่ยวเถียนเถียนไว้ไม่ยอมปล่อย
"พี่ชุ่ยฮวา นังผู้หญิงนี่ทำไมช่างขี้ระแวงนัก"
"ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกจริง ๆ นะ ตอนบ่ายฉันกลับมา ไม่ใช่ซื้อต้นกล้าแตงกวามาร้อยต้นเหรอ?"
"ตอนนี้ต้นกล้าแตงกวายังไม่ได้ปลูกลงดินเลย ฉันต้องหาที่ ๆ ไม่มีคนไป เพื่อเอามันไปปลูก"
"เลยจะมาปรึกษาแกสักหน่อย ว่าควรปลูกต้นกล้าแตงกวาพวกนี้ที่ไหนดี?"
จางชุ่ยฮวาได้ฟังก็เข้าใจว่าเป็นเรื่องต้นกล้าแตงกวา
เธอคิดไปพลางแล้วพูดว่า "ต้นกล้าตั้งเยอะขนาดนี้ จะปลูกในที่ดินหลังบ้านเราก็ได้นะ"
"แต่แกน่ะสิ สามารถทำให้พวกมันโตเร็วมากได้ แค่ไม่กี่วันก็ออกลูกแตงกวาใหญ่เบ้อเริ่มแล้ว"
"ฉันกลัวว่าคนในหมู่บ้านเห็นแกปลูกแตงกวายักษ์เยอะขนาดนี้แล้วจะแอบมาขโมยไปขาย ก็เลยจะเป็นเรื่อง"
"เอางี้ดีกว่าไหม แกเอาต้นกล้าแตงกวาไปปลูกในเขาลูกท้อหลังหมู่บ้านเรา"
"เขาลูกท้อเป็นของคุณยายแกที่เช่าเอาไว้ตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ แถมในเขาลูกท้อยังมีงูพิษ ตะขาบพิษอะไรพวกนั้นด้วย ปกติไม่มีใครเข้าไปหรอก"