เรื่องนี้ทำให้ทั้งเจียงหลานและมู่ชิงเหยียนจนใจไปตาม ๆ กัน
ไอ้หนูฟางเสี่ยวจวินนี่นะจริง ๆ เลย ดื้อด้านไม่ฟังใคร
จางชุ่ยฮวาฟังแล้วก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย
เธอรีบมองไปที่ฟางเสี่ยวจวินแล้วพูดว่า "เสี่ยวจวิน แม้แต่คำพูดของพี่ชุ่ยฮวาเธอยังไม่ฟังเลยรึ?"
"ที่เธอถูกจับคราวนี้ ทางโรงพักเขาจับผิดเอง"
"เขายอมขอโทษแล้ว เธอยังจะเอาอะไรอีก? เลิกอาละวาดได้แล้ว กลับไปกับพี่ชุ่ยฮวาเดี๋ยวนี้เลย"
เมื่อถูกจางชุ่ยฮวาพูดเกลี้ยกล่อมเช่นนี้ ฟางเสี่ยวจวินก็ลำบากใจขึ้นมาทันที
จางชุ่ยฮวาเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว ตอนนี้ที่นางพูดเช่นนี้ ถ้าเขาไม่ไว้หน้านางก็ไม่ได้
ต่อไปข้างหน้า ยังต้องให้นังนางปรนนิบัติเขาอยู่บ่อย ๆ อีก
"พี่ชุ่ยฮวา ผมอยู่ดี ๆ ก็ถูกตำรวจจับ แล้วยังใส่กุญแจมือให้อีก พอไม่ได้ระบายความอัดอั้นนี้ก็คับอกคับใจ"
"เจ้าตัวแสบ นี่ยังมาบอกว่าคับอกคับใจอีก ยังไม่กลับบ้าน เธอยังสบายใจไม่เลิกรา พี่ตำรวจหลานพวกเธอก็ลำบากใจไม่แพ้กัน"
"เธอรู้ไหมว่าพวกเขายังมีอะไรต้องทำอีกมากมาย ที่เธออ้อยอิ่งอยู่ที่นี่ไม่ยอมไป ไม่เป็นการขัดขวางการทำงานของพวกเขาหรือ?"
"เชื่อพี่ชุ่ยฮวาสักหน่อย เลิกอาละวาดเสียที ดูสิพี่ยังอุ้มเด็กน้อยอยู่เลยนะ อีกเดี๋ยวเด็กน้อยเกิดร้องไห้งอแงขึ้นมาก็ไม่ดี"
ในอ้อมกอดของจางชุ่ยฮวาอุ้มเสี่ยวเถียนเถียนไว้แน่น
ระหว่างอยู่บนรถ เสี่ยวเถียนเถียนหิวเลยให้กินนมไปหน่อยหนึ่ง ตอนนี้หลับไปแล้ว
ถ้าอีกสักพักตื่นขึ้นมาอยากกินนมอีก จางชุ่ยฮวาคงไม่อาจนั่งต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ แล้วถลกเสื้อป้อนนมได้หรอก!
ฟางเสี่ยวจวินคิดดูแล้ว ในเมื่อจางชุ่ยฮวาพูดเช่นนี้ ก็สมควรให้เกียรตินาง