เวลานี้ จางชุ่ยฮวาวิ่งพรวดออกมาจากในบ้าน เห็นฟางเสี่ยวจวินถูกใส่กุญแจมือ ก็นั่งไม่ติด
“คุณตำรวจคะ พวกคุณจับผิดตัวหรือเปล่า เสี่ยวจวินจะไปทำผิดกฎหมายได้ยังไง”
นางจับมือฟางเสี่ยวจวินไว้ มองไปทางตำรวจสามนายในลานบ้าน
“พี่ชุ่ยฮวา ไม่ต้องห่วงผม ผมไม่เป็นไรหรอก”
“ก็เรื่องวันนั้นที่ผมซัดไอ้อันธพาลเสือเปานั่น ตอนนี้เสือเปาฟื้นแล้วที่โรงพยาบาล”
ฟางเสี่ยวจวินบอกจางชุ่ยฮวา ให้นางไม่ต้องกังวล
พอเขาพูดจบ เจียงหลานก็พูดกับจางชุ่ยฮวาบ้าง “พี่ชุ่ยฮวา ตอนนี้ฟางเสี่ยวจวินต้องสงสัยเจตนาทำร้ายร่างกาย ไอ้เสือเปานั่นตาบอดสองข้าง กระดูกหักทั่วร่าง”
“ยังมีพวกอันธพาลอีกสองสามคนที่ยังไม่ฟื้น เขาทำร้ายร่างกายคนอื่นสาหัสถึงขั้นนี้ เข้าข่ายต้องสงสัยทำร้ายผู้อื่นจนบาดเจ็บสาหัสแล้ว”
จางชุ่ยฮวาก็ตื่นตระหนกขึ้นทันที เพราะที่ฟางเสี่ยวจวินลงมือหนักกับเสือเปาพวกนั้น
ก็เพราะคืนนั้น เสือเปาใช้ลูกกุญแจไขประตูบ้านนางเข้ามา หมายจะล่วงเกินนาง
ถึงถูกฟางเสี่ยวจวินสั่งสอน จะว่าไปก็เป็นเพราะนางทั้งนั้น
“อ้าว! หนักขนาดนั้นเลยหรือ”
“อืม ฟางเสี่ยวจวินคราวนี้คงต้องนอนคุกแน่”
“ไม่จริงใช่ไหม”
จางชุ่ยฮวาฟังแล้วตัวสั่นไปทั้งร่าง สมองอื้ออึง คิดอะไรไม่ออก
“พี่ชุ่ยฮวา ไม่ต้องห่วงผม เดี๋ยวผมไปโรงพักกับพวกคุณตำรวจก่อน”
“ได้ เสี่ยวจวิน วางใจเถิด พี่ต้องหาทางช่วยเจ้าแน่”
ไม่นาน ฟางเสี่ยวจวินก็ถูกคุมตัวขึ้นรถตำรวจที่จอดอยู่ริมถนนข้างนอก รถออกตัวแล้วก็ออกจากหมู่บ้านเถาฮวาไป