ขณะนั้น ภายในโรงพักประจำตำบล
ฟางเสี่ยวจวินถูกใส่กุญแจมือ นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ
เจียงหลานกับตำรวจอีกหลายนายนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เริ่มการสอบสวน
“ฟางเสี่ยวจวิน ฉันรู้ว่าฝีมือแพทย์ของนายไม่เลว เคยรักษาโรคให้ฉันด้วย”
“แต่นายทำผิดฐานเจตนาทำร้ายร่างกาย เสือเปาแห่งในเมืองถูกนายควักตาทั้งสองข้าง นี่เป็นคดีอาญาร้ายแรง”
“พวกเราตำรวจโรงพักก็รู้ว่าพวกเสือเปาไม่ใช่คนดีอะไร ปกติชอบรังแกผู้หญิงและข่มเหงชาวบ้าน”
“แต่นายก่ออาชญากรรมก็คือก่ออาชญากรรม เรื่องนี้หนีไม่พ้น ยังไง๊นายโทรศัพท์ติดต่อเพื่อนข้างนอกได้ ให้พวกเขาช่วยหาทนายดีๆ สักคน”
“อีกอย่าง นายลองหาทางชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เสียหาย ขอให้พวกเขายอมความ เผื่อจะถูกลดโทษลงได้สักสองสามปี”
เจียงหลานมองฟางเสี่ยวจวิน เอ่ยกับเขา
ในใจเธอก็รู้สึกเสียดายชายหนุ่มคนนี้
ใครใช้ให้เขาลงมือหนักขนาดนั้น?
ทำให้หลายคนพิการจนหมดสภาพ
“หัวหน้าเจียง ผมไม่ยอมรับผิดหรอก พวกไอ้เวรพวกนี้ ปกติชอบรังแกคน ไร้ความชั่วที่ไม่กล้าทำ”
“คืนนั้นถ้าไม่ใช่ผมลงมือ พี่ชุ่ยฮวาคงถูกพวกมันร้ายไปแล้ว”
“ที่ผมทำให้พวกมันพิการ ก็เพื่อชาวบ้านทั่วไป”
“ต้องทำให้พวกมันหมดสภาพเท่านั้น ถึงจะไม่มีแรงไปทำชั่วรังแกคนดีอีก อย่างนี้สังคมถึงจะสงบสุขมากขึ้น”
ฟางเสี่ยวจวินพูดไม่ผิด เขาไม่ยอมรับผิดแน่
เขากำลังลงโทษคนชั่ว ปกป้องคนดีทั้งหลาย
เจียงหลานฟังแล้ว ถอนหายใจ พูดว่า “ฟางเสี่ยวจวิน ที่นายพูดก็มีเหตุผล แต่กฎหมายก็คือกฎหมาย กฎหมายสมัยนี้ไม่ใช่เรื่องการฆ่าฟันแล้ว”
“พวกมันก่ออาชญากรรม ก็ต้องมีกฎหมายจัดการพวกมันเอง นายลงมือเอง ก็คือใช้ความรุนแรงส่วนตัว”
เธอพูดจบประโยค จู่ๆ มือถือก็ดังขึ้น