หิมะโปรยปราย ต้วนวั่งขับรถเร็วที่สุดเพื่อไปซื้อข้าว แล้วแวะร้านผลไม้ข้างร้านอาหาร ถือโอกาสขนผลไม้ตามฤดูกาลมาสี่ห้ากล่อง
ฤดูหนาวเป็นฤดูของสตรอว์เบอร์รี คราวก่อนที่ไม่มีโอกาสได้เอาสตรอว์เบอร์รีไปให้อาเจียว วันนี้ในที่สุดก็ได้ให้เสียที
พอแพ็กข้าวกล่องเสร็จ ต้วนวั่งเปิดท้ายรถพลางเหลือบไปเห็นร้านเค้กตรงหัวมุมถนน
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็วิ่งไปซื้อวิปครีมสดมา
ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ เหอเหม่ยซินโทรเข้ามา
“คุณหนูเอ๋ย เช้าตรู่ก็ตัวหายไปแล้ว”
ต้วนวั่งประคองพวงมาลัยด้วยมือเดียว รู้สึกผิดอย่างห้ามไม่ได้
ช่วงนี้ เพื่อที่จะได้เจอซือถูอ้านทุกวัน
เขามักจะแอบหนีออกจากบ้านตอนกลางดึก หลังจากที่แม่หลับแล้ว