“ร้องไห้ทำไม”
“คุณตะคอกฉัน”
“ฉัน...”
ซือถูหลานตาแดงก่ำขึ้นมาทันใด สองมือกำหมัดทุบไปที่ถูเจียหนาน “พี่สามฉันยังไม่เคยตะคอกฉันเลย!”
“ฉัน...”
“ไปให้พ้น! ไปให้พ้น! เรื่องพรรค์นี้ฉันต้องมาง้อแกด้วยเหรอ! แกคิดว่าแกเป็นใคร!”
......
สองวันนี้ ซือถูอ้านอยู่อย่างสุขสบายทีเดียว
ต้วนวั่งวั่งมาปรนนิบัติที่บ้านทุกคืน ตกเย็นก็ปีนกำแพงเข้ามา ถึงยามเช้าก็ปีนกำแพงออกไป
เนิ่นนานเข้า ซือถูอ้านก็ค้นพบว่าเด็กคนนี้นอกจากจะเก่งเรื่องอย่างว่าแล้ว ยังอ่อนหวานเอาใจใส่ได้ดีอีกด้วย
อย่างเช่น ทุกครั้งที่มาเขาจะเอาของขวัญมาฝาก แน่นอนว่าไม่ใช่ของมีค่าอะไร
ก็เป็นพวกมันเผา น้ำสาลี่แช่แข็ง ถุงมืออุ่นไร้สายจ้อยๆ แต่วันนี้ของเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้วนวั่งส่งมา เทียบกับคราวก่อนๆ แล้วไร้ประโยชน์ยิ่งกว่า เพราะมันกินก็ไม่ได้ ใช้ก็ไม่ได้
ซือถูอ้านคาบบุหรี่ มือถือตุ๊กตาไซส์เท่าซองบุหรี่เล่น
“เมื่อกี้บอกว่าอันนี้เรียกว่าอะไรนะ” เขาถาม
“ปลาคาร์พราชา” ต้วนวั่งเงยหน้า คิ้วตายิ้มอยู่ “โปเกม่อนธาตุน้ำ”
“แล้วไงต่อ”
ต้วนวั่งคลานขึ้นมาจากปลายเตียง นอนอยู่ระหว่างขาซือถูอ้าน แนบหน้าลงกับพื้นผิวต้นขาอาเจียว
“มันอ่อนแอ เป็นที่รู้กันว่าคือโปเกม่อนที่ไร้ประโยชน์ที่สุด แต่พอมันพัฒนาร่างเป็นเกียราดอสก็เก่งขึ้นเป็นพิเศษ”
“มังกรรึ” ซือถูอ้านเอียงคอ มองของกระจุกกระจิกในมือ “ทำไมฉันดูแล้วมันเหมือนปลาดุกล่ะ”
ต้วนวั่งหัวเราะ โอบกอดเอวซือถูอ้านออดอ้อน
“ไม่ใช่ปลาดุกนะครับ เป็นมังกร”
“เออๆ งั้นก็ขอบใจวั่งวั่ง อาเจียวชอบมังกรยักษ์ตัวนี้มาก”
“ไม่ใช่ปลาดุก! เป็นมังกร!”
“เออ มังกร”
ซือถูอ้านหัวเราะฮึ ไม่ได้สนใจด้วยว่าเจ้าสิ่งนี้ที่สุดแล้วจะเป็นปลาหรือมังกร
เขาหันกลับไปวางเจ้าโปเกม่อนที่ไร้ประโยชน์ที่สุดลง แล้วกลับมานอนอีกครั้ง ลูบหัวปุกปุยของต้วนวั่ง