"โอ๊ย น้องเล็กเรียกพี่สาวเลยนะคะเนี่ย~!"
จูลี่อารมณ์ดีรับกล่องข้าวจากมือต้วนวั่งไป แล้วหันไปตะโกนลั่นห้องนั่งเล่น
"กินข้าวกันจ้ะ! น้องเล็กเลี้ยงข้าวพวกเราด้วยนะ!"
เมิ่งเป่ย์ได้ยินก็ลุกขึ้นก่อนใคร ช่วยจูลี่ยกกับข้าวไปที่ห้องอาหาร ยังหันไปขอบคุณต้วนวั่ง
"ขอบคุณสำหรับข้าวนะ เรียกนายว่าอะไรดี?"
"ไม่ต้องเกรงใจ ผมชื่อต้วนวั่ง"
"อ้อ สวัสดี" เมิ่งเป่ย์ยิ้ม "ผมชื่อเมิ่งเป่ย์ อายุยี่สิบเจ็ดปี คุณ..."
"ยี่สิบเอ็ด" ต้วนวั่งโค้งหัว "พี่เป่ย์"
เจียงหมิงซีเดินตามหลังเมิ่งเป่ย์ออกมา พอเห็นต้วนวั่งก็รู้สึกสนิทสนมอย่างประหลาด
อย่างไรเสีย เมื่อเทียบกับคนแก่เต็มบ้านแล้ว คนหนุ่มสาวย่อมเต็มใจเล่นกับคนหนุ่มสาวด้วยกันมากกว่า
"น้องเล็กหล่อจังเลยนะครับเจ้านาย แถมยังเด็กกว่าผมตั้งสามปี" เจียงหมิงซีกระโดดไปหลบหลังซือถูอ้าน เอาแขนกอดเอวเขาไว้ แล้วทำท่าเขินอาย "ต่อไปนี้กระผมคงจะหมดความโปรดปรานแล้วสินะขอรับ?"
ซือถูอ้านหันกลับมา "นายเคยได้รับความโปรดปรานด้วยหรือ?"
"เจ้านายครับ ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน?" เจียงหมิงซีวางบทใหญ่เอามือทาบอก "ระหว่างเราสองคน ในที่สุดก็มาถึงขั้นที่ยินดีแต่เสียงหัวเราะของคนใหม่ ไม่เหลียวแลเสียงร่ำไห้ของคนเก่าแล้วหรือขอรับ?"
มือต้วนวั่งกำแน่น แม้แต่แววตาก็สั่นระริก
เขาอายุน้อย ใจก็เล็กตาม ยังแยกแยะคำพูดล้อเล่นกับคำพูดจริงใจไม่ค่อยเป็น
พอได้ยินเจียงหมิงซีพูดแบบนี้ แทบจะเชื่อไปแล้วทันที
ซือถูอ้านเงยหน้ามองต้วนวั่งก็รู้ว่าไอ้หนูนี่กำลังเข้าขั้นถูกยั่วยุจนแทบคลั่งแล้ว
น่ารำคาญจริง
เขาเอื้อมมือกลับไปดึงผมเจียงหมิงซี กดคนลงไปแหมะกับตู้รองเท้าตรงทางเข้า "ชอบแกล้งเป็นเกย์นักใช่ไหม? อยากให้ฉันหาเพื่อนพี่ชายใหญ่ๆ มาให้เธอแก้เบื่อหน่อยไหม?"