เมื่อต้องแยกจากกัน ต้วนวั่งโอบกอดซือถูอ้านไว้บนเบาะหลัง
หลังจากถูกต้วนวั่งกอดแน่นอยู่อย่างนั้นสักพัก ซือถูอ้านก็รู้สึกว่าเครื่องในของตัวเองกลับเข้าที่เข้าทาง
เขายกมือขึ้นเหนือศีรษะ ลูบหน้าของเด็กหนุ่ม
"กลับไปเถอะ"
ต้วนวั่งไม่พูดอะไร หันหน้ามากัดมือของซือถูอ้าน แล้วใช้ริมฝีปากเม้มนิ้วนางของเขาไว้ เลียและจูบซ้ำไปมา
"ฉันขอกลับไปแป๊บหนึ่งได้ไหม เดี๋ยวค่ำๆ ค่อยมาหานายใหม่"
"ปล่อยฉันไปเถอะ"
"นายไม่ได้เป็นโรคเสพติดเซ็กส์เหรอ"
ซือถูอ้านหัวเราะออกมา "ฉันเป็นโรคเสพติดเซ็กส์นะ แต่ไม่ได้หมายความว่าชอบถูกทรมาน รู้ไหมว่าอะไรที่มากเกินไปมันก็ล้น"
ต้วนวั่งก้มลง แนบชิดข้างหูของซือถูอ้าน กระซิบคำลามกหยาบคาย
ให้ตายสิ
ซือถูอ้านเขินอายกับการแกล้งแหย่ที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น
เขาตีเด็กหนุ่ม "ใครสอนแกแบบนี้"
ต้วนวั่งเองก็ไม่หลบ แค่ยื่นหน้าให้ตี
"นายนั่นแหละสอน"
ซือถูอ้านหน้าแดงก่ำทั้งที่ไม่ใช่เด็กแล้ว "ไม่เห็นมีเลย"
"อ้อ"
ซือถูอ้านลุกขึ้น "พอเถอะ อย่ามัวแต่คลอเคลีย รีบกลับบ้านไป"
"กอดอีกเดี๋ยวนะ"
"เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว"
"อีกห้านาที"
"..."
เที่ยงคืนตรง ต้วนวั่งไปส่งซือถูอ้านถึงห้องพักโรงแรม จากนั้นจึงลงไปขับรถกลับเอง