ออกมาจากห้องน้ำ ต้วนวั่งก็หายอึดอัด แต่หน้าของซือถูอ้านกลับดำทะมึน
ต้วนวั่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่ในห้องน้ำตนทำเกินไปหน่อย
หน้าประตูห้องน้ำ
เด็กหนุ่มที่เพิ่งดุแสนดุเมื่อครู่ เพราะได้ยินคำอ้อนวอนของผู้อยู่เหนือกว่าสมใจ จึงไม่โกรธแล้ว แถมยังรู้สึกผิดเล็กน้อย
“คุณซือถู...”
ซือถูอ้านหันมองท่าทีอ่อนน้อมของต้วนวั่ง ก็พลันอยากขำขึ้นมา
ไอ้หนูเมื่อกี้ยังร้ายกาจ กระแทกจนเขายืนไม่อยู่ มาบัดนี้กลับทำหน้าตาน่าสงสาร
“จะอะไร”
“ขอโทษครับ” ต้วนวั่งมองรอยกัดบนคอของซือถูอ้าน “ผมไปซื้อยามาให้ดีไหมครับ”
“ไม่ต้อง” ซือถูอ้านล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง “ฉันไม่ได้รังเกียจการทำแบบเมื่อกี้”
ต้วนวั่งอึ้งไป แล้วมองเขาอย่างงุนงง ไม่เข้าใจความหมาย
ซือถูอ้านถอนหายใจ “แต่ว่า ไม่รังเกียจก็ส่วนไม่รังเกียจ ก็ยังต้องพูดให้ชัด”
“เจ้าหนู ต่อให้นายชอบฉันหรือไม่ ฉันก็ไม่มีทางชอบนาย นี่คือเงื่อนไขข้อแรกของการคบหากันระหว่างเรา”
“ข้อสอง ต่อไปฉันซื้ออะไรให้ นายก็รับไป เพราะการเชื่อฟังผู้เลี้ยงดูอย่างว่าง่ายนั้น คือเงื่อนไขพื้นฐานของการถูกเลี้ยง”
“...”
สมกับเป็นคนที่แค่ตอน ‘ทำ’ จึงจะพูดจาดี
พอลุล่วง ก็เย็นชาเหมือนเดิม
ซือถูอ้านมองต้วนวั่งที่ไม่พูด ก็ยื่นมือใช้ร่องนิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบคางเขาไว้
“พูด”
“...”
“เข้าใจรึยัง”