กลางดึก ต้วนวั่งก็โทรวิดีโอคอลหาซือถูอ้านกะทันหัน ตอนแรกก็แค่ถามว่าได้รับน้ำสาลี่แช่แข็งหรือยัง แต่พริบตาเดียว จอภาพก็กลายเป็นสีดำ
ในเวลาเดียวกัน เสียงผู้หญิงแหลมดังลอดผ่านโทรศัพท์มา
“เหี้ย ลูกทำอะไรน่ะ”
“คุณเคาะประตูด้วย!” ต้วนวั่งตะคอก “คราวที่แล้วบอกแล้วใช่ไหมว่าจะเข้ามาต้องเคาะประตู”
ซือถูอ้านที่อยู่ปลายสายหรี่ตาลง แล้วก้มลงดูดน้ำสาลี่ต่อ วิดีโอก็ไม่ตัดสาย เปิดฟังอย่างไม่อายเลย
เสียงผู้หญิงพูดว่า “แม่จะเข้าห้องลูกยังต้องเคาะประตูอีกเหรอ”
“คุณจะเข้าห้องใครก็ควรเคาะประตูทั้งนั้น!”
“ฉันตามใจแกเกินไป! ต้วนวั่งวั่ง! อย่าให้เกียรติแล้วไม่รับนะ! เมื่อวานให้ไปคิดบัญชีที่คาราโอเกะ แกแอบไปเล่นที่ห้องร้องเพลงอีกแล้วใช่ไหม จินลู่เห็นแกนะ! บอกว่าแกออกไปกับผู้ชายคนหนึ่ง! พูดมาเดี๋ยวนี้! เมื่อคืนแกไปเตร่ที่ไหนมา”
ต้วนวั่งที่ถูกเปิดโปงร่องรอยชะงักไปชั่วขณะ แต่กลับเกลียดแม่เล้าเด็กที่เคาน์เตอร์ก่อน มาพล่ามกับแม่เขาหมดได้ยังไง
“ผมอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว จะไปร้านเน็ตเล่นคอมทั้งคืนต้องรายงานคุณด้วยเหรอ”