ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ ต้วนวั่งไม่ปริปากพูดอะไรเลย
ซือถูอ้านเห็นท่าทางก็ไม่เร่งรัด "เอาเถอะ ถ้าไม่อยากพูดก็อย่า..."
"เปล่า"
"หืม?"
ต้วนวั่งมองซือถูอ้าน "ผมไม่ใช่เด็กขายบริการนะครับ เมื่อคืนผมเข้าห้องของคุณเพราะความสงสัย"
"คาราโอเกะนั่นแม่ผมเปิดไว้ ท่านให้ผมไปช่วยจัดการสมุดบัญชี"
"ปีนี้ผมเรียนอยู่ปีสาม แต่ไม่อยากไปเรียนต่อแล้ว"
"ผมรู้สึกไม่มีความสุขเลย อยู่บ้านก็ไม่มีความสุข อยู่โรงเรียนก็ไม่มีความสุข"
"หลังจากรู้ตัวว่าผมเป็นเกย์ ตอนแรกก็กลัวมาก ไม่รู้จะบอกใคร พอมาดูคลิปเยอะๆ ถึงรู้ว่าผู้ชายกับผู้ชายเขาทำกันยังไง"
"ผมพยายามนัดเจออยู่สองสามคน แต่พวกเขา... เข้ากับผมไม่ได้เลย"
"จนกระทั่งได้พบคุณ"
"คุณซือถู"
"ผม..."
ซือถูอ้านยกมือ "เดี๋ยวก่อน"
เจ้าเด็กนี่มันเป็นอะไรกัน เมื่อกี้ยังเม้มปากไม่พูดไม่จา อยู่ดีๆ ก็เทใจระบายความในใจให้ฟังเนี่ยนะ?
ซือถูอ้านเป็นพี่ใหญ่ผู้เข้าใจไม่เป็น
พี่ใหญ่กับเขาอยู่กันคนละรุ่น
คำว่าวัยรุ่นรันทดหกตัวนี้ หายไปจากชีวิตเขาตั้งหลายปีแล้ว
เขาไม่อยากปลอบประโลมเด็กน้อย และก็ไม่อยากแบกใครไว้อีก
ต้วนวั่งเงยหน้ามองซือถูอ้าน ฝ่ามือชื้นเหงื่อ
ก่อนที่จะพบซือถูอ้าน ชีวิตยี่สิบเอ็ดปีสั้นๆ ของเขาช่างอึดอัดเหลือเกิน
ความอึดอัดนี้มาจากแม่ จากความเป็นเกย์ และจากการจากไปของเพื่อนสนิท
เขาอยากหาสักคนมาระบายความเคว้งคว้าง ลังเล และหลงทางให้ฟังตั้งนานแล้ว
หลังจากนั้น อาจได้รับคำปลอบโยนสักเล็กน้อย หรือได้รับอ้อมกอดสักหนึ่งครั้ง
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาคงจะอิ่มเอมใจมาก
แต่มันกลับไม่มี
สิ่งที่ความเป็นจริงยื่นให้เขา คือภูติเฒ่าแสนเจ้าเล่ห์ลามกตนหนึ่ง