ซือถูอ้านนอนอิ่มเอมหรรษาไปจนถึงเที่ยงวันเลยทีเดียว
ต้วนวั่งก็นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงราวกับหมาน้อยผู้ซื่อสัตย์
ระหว่างนั้นเขาก็หิ้วท้องอยู่ไม่น้อย อยากจะสั่งอาหารมาส่ง แต่กลัวว่ากินแล้วปากจะมีกลิ่น
หากบังเอิญซือถูอ้านตื่นขึ้นมาแล้วอยากจะจูบเขาขึ้นมา เรื่องก็จะกร่อยเอาได้
นอกหน้าต่างหิมะโปรยปรายสลับกับหยุดตกเป็นระยะ แสงแดดส่องลอดเข้ามาในห้อง
ซือถูอ้านนอนหลับสบายอย่างหาได้ยาก ใบหน้าขาวผ่องอมชมพูเบิกตาตื่นขึ้น
ต้วนวั่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างหมอนของเขามาตลอด ครั้นเห็นว่าเขาตื่นแล้ว ก็รีบขยับเข้าไปหาในทันที
“คุณซือถู”
“อือ” ซือถูอ้านตอบกลับมาพลางหลับตา และยังเอื้อมมือไปคล้องคอต้วนวั่งไว้ ดึงเขาเข้าไปจูบอย่างอารมณ์ดี “ดีมาก ไม่รบกวนคุณอานอน”
ต้วนวั่งหน้าแดงระเรื่อ จนเขาแทบจะอ่านซือถูอ้านคนนี้ไม่ออกแล้วจริง ๆ
ตอนดี ๆ เขาก็ดีกับเขาหมดทุกอย่าง พูดจาน่าฟังชื่นใจให้เขาฟังได้ตั้งหลายคำ แต่ตอนไม่ดีก็ไม่ดีเอาดื้อ ๆ เลย ราวกับปัดเขาออกไปไกลถึงพันลี้
“หิวยัง” ซือถูอ้านพลางลูบไล้เส้นผมหยักสั้นของต้วนวั่งเบา ๆ “อยากกินอะไร”
ต้วนวั่งกลืนน้ำลายลงคอแล้วคร่อมตัวเขาขึ้นมา
“ขอทำสักครั้งก่อนได้ไหมครับ”
ซือถูอ้านเลิกคิ้วขึ้น คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วลืมตาข้างหนึ่ง
“เมื่อคืนขยันขนาดนั้น ยังมีของเหลืออยู่อีกเหรอ”
“มีครับ”
“ฉันนี่ต้องหวาดกลัวนายจริง ๆ”
ซือถูอ้านหัวเราะจนหยุดไม่อยู่ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
ต้วนวั่งลองเลื่อนมือล้วงเข้าไปใต้ผ้าห่ม แต่ถูกซือถูอ้านฉวยข้อมือไว้ได้ก่อน