บนเตียงในห้องนอน ต้วนวั่งกดซือถูอ้านไว้ใต้ร่าง หายใจหอบถามว่า “ไม่ใช่ไปแล้วหรอกหรือ”
“แน่ใจนะว่าจะคุยเรื่องนี้กับฉันตอนนี้”
เสื้อคลุมอาบน้ำบนตัวซือถูอ้านเปิดออกครึ่งหนึ่ง หน้าอกขาวราวหิมะมีหยดน้ำเกาะพราว
ต้วนวั่งเลือดร้อนผ่าว ก้มหน้าลงซุกกายขาวผ่องนั้น พึมพำเรียก “คุณซือถู”
“เด็กดี”
......
วันรุ่งขึ้น
เป่ยเจียงหิมะตกแล้ว
วันเสาร์ ซือถูอ้านไม่ต้องเข้าทำงาน
ภายในห้องอันเงียบสงบยามเช้า นอกหน้าต่างหิมะโปรยปรายลงมาเงียบๆ เด็กน้อยบนเตียงยังคงแนบชิดเขาจนหนึบ
มือหนึ่งโอบกอดต้วนวั่งไว้ อีกมือเอื้อมไปหยิบบุหรี่จากโต๊ะหัวเตียง
ไม่นาน ควันบุหรี่เป็นลำตรงก็ถูกพ่นออกจากปาก
บุหรี่หลังสมรักมวนหนึ่งที่มาช้ากว่ากำหนดสิ้นสุดลง
ซือถูอ้านต้องทอดถอนใจอีกครั้ง
เด็กคนนี้มีเสน่ห์ไม่เหมือนใครจริงๆ
อายุน้อย ไร้เดียงสา จริงใจ ดื้อรั้น คุณสมบัติเหล่านี้หากใช้ในชีวิตประจำวัน อาจมีส่วนที่รับมือยากอยู่บ้าง
แต่วางไว้บนเตียงแล้วละก็ ช่างน่าพอใจนัก
ทิวาหนาวนี้ได้เจอเจ้าหนูตัวนี้ นับว่าเป็นโชคดีของเขา
ปกติแล้วเขากลัวหนาวเป็นที่สุด ทว่าบัดนี้กลับอบอุ่นพอดิบพอดี
ลมหายใจอุ่นๆ ของเด็กน้อยเป่ารดบนบั้นเอวของเขา แขนร้อนระอุโอบรั้งแผ่นหลังไว้มั่น แล้วก็มือซุกซนทั้งสอง ยังคงประคองอยู่ที่ก้นเขา
ท่านี้ ถึงจะทะลึ่งไปหน่อย แต่เจ้าแผ่นประคบร้อนที่อุ่นได้เองตลอดเวลาแบบนี้ พอแนบชิดเข้าก็สุขจนต้องหลับตาพริ้มจริงๆ
......
หิมะโปรยลงมาจนถึงเก้าโมงสิบห้านาที ต้วนวั่งจึงตื่นขึ้นในอ้อมอกของซือถูอ้าน