ซือถูอ้านส่ายหน้า “ดูหน้าก็รู้ว่าเป็นเด็กเกเร แต่ทำไมถึงว่าง่ายขนาดนี้”
“งั้นผมรีบหน่อย”
ซือถูอ้านชะงักไปสองวิ ก่อนจะมองไปที่มาตรวัดความเร็วอีกครั้ง
“เร็วขึ้นห้าหลาอย่างนั้นเหรอ”
“เขตเมืองจำกัดความเร็วสามสิบห้า”
“……ก็ได้”
ชั่วพริบตา สถานที่กินข้าวก็มาถึง
ร้านเล็ก ๆ โทรม ๆ ร้านหนึ่ง
ต้วนวั่งจอดรถริมทาง แล้วรีบลงจากรถก่อน หมายจะเปิดประตูให้ซือถูอ้าน
ซือถูอ้านเห็นดังนั้นก็โบกมือปฏิเสธ พลางถาม “ใครสอนให้เจ้าดูเอาใจเก่งนัก”
ต้วนวั่งไม่พูด
แท้จริงแล้วจะมีใครสอนเขากัน
เพียงแค่เมื่อได้ชอบใครสักคนครั้งแรก ก็เลยทำตัวเอาใจอย่างไม่รู้ตัว หวังจะเอาชนะใจผู้ที่สูงกว่าเท่านั้นเอง
ในร้านเล็ก ๆ นั้น ตรงริมหน้าต่าง บนโต๊ะมีเตาดินเผาเล็ก ๆ ตั้งอยู่
ซือถูอ้านเห็นพื้นผิวโต๊ะมันวาว จึงหยิบทิชชู่เปียกแอลกอฮอล์ออกมาเช็ด
ต้วนวั่งเห็นแล้วก็จดจำไว้ในใจ
ปกติเขาไม่ใช้ของพวกทิชชู่เปียก ต่อไปคงต้องเตรียมติดตัวบ้างแล้ว
“อะไรอร่อยบ้าง” ซือถูอ้านเช็ดโต๊ะเสร็จ ก็รับเมนูที่พนักงานเสิร์ฟยื่นให้ “เนื้อย่างคลุกเครื่องนี่เนื้อส่วนไหน”
“สันคอ” ต้วนวั่งตอบ “แล้วก็สามแฉก”
“อ้อ” ซือถูอ้านพยักหน้า “งั้นเอามาหมด”
“คุณดื่มเหล้าไหม” ต้วนวั่งถาม
“ไม่ดื่ม” ซือถูอ้านมองเมนูแล้วส่ายหัว “เหล้าทำให้เสียงาน เจ้าก็ดื่มให้น้อยลง”
“ครับ”
ไม่นาน เนื้อสดหมักเครื่องปรุงจานแล้วจานเล่าก็ถูกยกมาเสิร์ฟ