ซือถูอ้านขับตามรถตำรวจไปถึงที่เกิดเหตุก็เห็นต้วนวั่งกำลังถูกส่งขึ้นรถพยาบาลพอดี
เขานั่งอยู่เบาะหลังของรถออฟโรดสีดำสนิท มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
สิบนาทีก่อนหน้านั้น ถูเจียหนานขับรถมารับซือถูอ้านที่หน้าโรงแรม
ซือถูอ้านขึ้นรถแล้วก็ไม่พูดพล่าม แค่บอกว่า “ตามเสียงไซเรนไป”
ตอนนี้ หิมะที่หยุดตกไปนานแล้วก็เริ่มโปรยลงมาอีกครั้ง
เลือดของต้วนวั่งที่เปื้อนบนพื้นหิมะ อีกไม่นานคงถูกหิมะหนากลบจนมิด ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซือถูอ้านมองผู้หญิงที่สวมเสื้อขนสัตว์ยืนอยู่หลังรถพยาบาล ในใจมีความดูแคลนเล็กน้อย
นั่นเป็นผู้หญิงที่ผอมมากแต่สวย ใบหน้าคล้ายต้วนวั่ง แต่ดวงตากลับฉ่ำวาวดั่งระลอกน้ำ
งามแต่อ่อนแอ ดวงตาฉ่ำน้ำ เป็นลักษณะของคนอาภัพอย่างชัดเจน
ถูเจียหนานหันมาจากที่นั่งคนขับ “นายครับ จัดการไหม”
ซือถูอ้านไม่พูดอะไร ได้แต่มองผู้หญิงคนนั้นต่อไป
ต้วนวั่งยังเป็นเด็ก ไม่น่าจะก่อเรื่องถึงขั้นเป็นความแค้นถึงตายได้
ที่เขาถูกทำร้ายวันนี้ มีและมีเพียงหนึ่งความเป็นไปได้ นั่นคือแม่ของเขาก่อเรื่อง ไปหาเรื่องคนอื่นเข้า เลยถูกแก้แค้น
แต่มันเป็นความบังเอิญ การแก้แค้นนี้ไม่ตกใส่หัวแม่ กลับมาตกใส่หัวลูกชายแทน
“แม่ม่ายลูกกำพร้า น่าสงสารจริง”
ซือถูอ้านพูดเช่นนี้ ถูเจียหนานก็เข้าใจความหมาย
เขาเงยหน้าจำชื่อร้านคาราโอเกะ แล้วบอกว่า “พรุ่งนี้เช้าจะรายงานครับ”
“อืม”
“ตามไปโรงพยาบาลไหมครับ”
ปลายนิ้วของซือถูอ้านขยับเล็กน้อย แล้วก็เห็นผู้หญิงตามขึ้นรถพยาบาลไป
“ไม่แล้ว กลับเถอะ”
“ครับ”
......
วันรุ่งขึ้น พายุหิมะถล่มเมือง
ซือถูอ้านตื่นเช้ามาพิงหัวเตียง ดูข้อความที่ถูเจียหนานส่งมา
เจียหนาน: "คนที่โดนต่อยเมื่อวานเป็นลูกชายเจ้าของร้านคาราโอเกะ เจ้าของร้านชื่อเหอเม่ยซิน ลูกชายชื่อต้วนวั่ง สาเหตุมาจากกลุ่มธุรกิจปล่อยเงินกู้นอกระบบในเป่ยเจียงไม่พอใจที่เหอเม่ยซินแอบปล่อยกู้เอง เลยส่งคนมาทุบร้าน ตั้งใจจะสั่งสอนให้หลาบจำ ให้ทำตามกฎ ส่งกำไรครึ่งหนึ่งให้กลุ่มธุรกิจ แต่คนที่ส่งมายังไม่ทันได้ขึ้นไปบนร้าน ก็เจอลูกชายเจ้าของร้านที่ข้างล่างคาราโอเกะก่อน หลังจากนั้นก็กลายเป็นพวกเดียวรุมหนึ่งคน หนึ่งในนั้นมีไอ้อ้วนถืออาวุธด้วย"