สองวันมานี้ ซือถูอ้านครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่งมาตลอด
นั่นคือเหตุใดหลังจากที่เด็กนั่นบาดเจ็บสาหัส ในใจของเขาจึงรู้สึกว่างโหวง
คิดไปคิดมาแล้วก็รู้สึกว่า ตัวเองอาจจะเริ่มชอบเด็กคนนั้นเข้าแล้ว
ก็เหมือนกับตอนที่ร็อตไวเลอร์ตายเมื่อปีนั้น เขาก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เหม่อลอยไปตั้งนาน
หลังจากนั้นเพื่อแก้แค้นให้ร็อตไวเลอร์ เขาก็หาทางจัดการเสือขาวที่ซือถูจวิ้นเยี่ยนเลี้ยงไว้จนตาย
ซือถูจวิ้นเยี่ยนดูออกว่าเขาเล่นตุกติก ยกมือขึ้นก็ตบฉาดเดียวให้เขาเต็มแรง
มุมปากเขาแตกเลือดออกมา หน้าบวมเป่งเหมือนซาลาเปา แต่เขาก็ไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่เคยได้รับการสอนเรื่องความตาย ไม่เข้าใจว่าควรไว้อาลัยสิ่งที่ตัวเองชอบอย่างไร รู้แค่ว่าแค้นใครต้องไปหาเจ้านั่น
ล้างแค้นสะสางแค้น ยังไงก็สะใจกว่ามานั่งร่ำไห้ฟูมฟาย
คิดเช่นนี้ ซือถูอ้านก็ลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง
เขาลงไปชั้นล่าง เรียกเหยียนตงที่กำลังฝึกเขียนพู่กันอยู่
“สองวันนี้แกไปโรงพยาบาลมาหรือเปล่า ไอ้เด็กนั่นตายหรือยัง”
เหยียนตงส่ายหน้า “ไปมาแล้วครับ ยังสลบอยู่”
“สองคนในห้องใต้ดินล่ะ”
“ป้อนน้ำไปหน่อยแล้ว”
“ยังมีชีวิตอยู่ไหม” ซือถูอ้านถามพลางเดินไปที่ชั้นใต้ดิน พูดต่ออีกว่า “ถ้าไอ้เด็กนั่นกลายเป็นเจ้าชายนิทราไป ข้าจะเลี้ยงพวกมันสองคนไปตลอดชีวิตหรือไง”
เหยียนตงได้ยินก็เดินตามหลังซือถูอ้านไป อดถามไม่ได้ว่า “คุณกับเด็กคนนั้นที่โรงพยาบาลเป็นอะไรกันครับ”
คำถามนี้ตอบยาก ขณะผลักประตูห้องใต้ดิน ซือถูอ้านก็ตั้งหน้าคิดอย่างจริงจัง