ระหว่างทางกลับโรงแรม ซือถูอ้านนั่งอยู่ลำพังในรถตู้ที่บริษัทจัดไว้ให้โดยเฉพาะ มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนหลากสีสันของเป่ยเจียง
เขารู้ว่าตนเองจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน เหมือนอย่างที่ซือถูจวิ้นเยี่ยนคาดหวัง
แต่ว่า เมื่อเขากลับไปเซี่ยงไฮ้อีกครั้ง เขาจะต้องทำให้ซือถูจวิ้นเยี่ยนเสียใจแน่
เขาจะให้อีกฝ่ายเสียใจ
กับทุกทางเลือกที่อีกฝ่ายเลือก ระหว่างเขากับซือถูทิง
ทุกทางเลือก
......
สี่ทุ่มตรง ต้วนวั่งก็จัดการบัญชีที่เรียบร้อยแล้วส่งให้จินลู่
จินลู่กวาดตามองหน้าบัญชี ก็พบว่าดอกเบี้ยเงินกู้ที่ตนจงใจแทรกไว้ ถูกต้วนวั่งแยกออกมา ทำบัญชีแยกไว้ต่างหาก
“ฉันบอกแล้วว่าวั่งวั่งของเรามีพรสวรรค์” จินลู่ยื่นสมุดบัญชีให้เหอเหม่ยซินดู “ดูสิ บัญชีนี่ทำได้เรียบร้อยแค่ไหน”
เหอเหม่ยซินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รูปร่างอรชรนั่งอยู่บนที่วางแขนโซฟา แม้จะอิดโรย แต่เสน่ห์ก็ยังไม่สร่าง
“ดูเหงื่อเต็มหัวแกสิ คนรู้ก็บอกว่าแกทำบัญชี คนไม่รู้คงนึกว่าไปทำไร่ทำนามาแล้ว”
ต้วนวั่งไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาสะพายกระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นบ่าแล้ว
“แม่ ผมไปเล่นเกมร้านเน็ตทั้งคืนนะ”
“จะไปอีกแล้วเหรอ?!”
“แม่บอกว่าผมทำเสร็จแล้วจะให้ไป”
เหอเหม่ยซินพูดไม่ออก “ไอ้คอมพัง ๆ นั่นมีอะไรน่าเล่นนัก”
“ไปแล้วนะ”
“เฮ้ย! พรุ่งนี้เวลาเดิมนะ!” เหอเหม่ยซินตะโกนไปทางประตู “ถ้าไม่มาก็ลองดู!”
“รู้แล้ว!”
......
ต้วนวั่งวิ่งออกจากร้านคาราโอเกะอย่างรวดเร็ว สิ่งแรกที่ทำคือโทรหาซือถูอ้าน
“คุณอา?”
“อืม” ซือถูอ้านเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังยืนโกนหนวดหน้ากระจก เขาเปิดลำโพงมือถือวางไว้ข้าง ๆ “คิดบัญชีเสร็จแล้ว?”