วันนี้ที่ห้าง ซือถูอ้านเดินช้อปได้อย่างสบายอารมณ์
เขาเป็นคนหาเงินเก่ง และก็เป็นคนใช้เงินเก่งด้วย
ช่วงแรกที่การช้อปปิ้งออนไลน์เฟื่องฟู เขากลับไม่ค่อยสนใจ เพราะไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องรอสินค้าส่ง เหมือนถูกชะลอความพึงพอใจ
สำหรับเขา การใช้เงินคือความสุขแบบทันทีทันใด
เงินจ่ายไป ของก็ได้มา
ช้อปแหลก ช้อปแหลก ก็เพื่อความสะใจที่หยิบแล้วจ่ายได้เลยนี่แหละ
ต้วนวั่งไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยถึงขั้นมหาเศรษฐี
เขามองท่าทางช้อปปิ้งของซือถูอ้านด้วยความตกใจเงียบ ๆ และรู้สึกต่ำต้อยในใจ
เพราะวิธีใช้เงินของซือถูอ้านนั้นน่ากลัวจริง ๆ
แค่ครึ่งชั่วโมงสั้น ๆ เขากลับผลาญเงินไปเกือบสองแสน
ตอนแรก เขาลากอีกฝ่ายไปที่เคาน์เตอร์ทอง หยิบกำไลทองเส้นหนาให้ดูเส้นหนึ่ง จากนั้นเส้นเดียวก็กลายเป็นคู่
ซือถูอ้านพูดว่า “ให้ของขวัญน่ะ เป็นคู่ดีกว่าเดี่ยว โดยเฉพาะเครื่องประดับ ใส่เส้นหนึ่ง เก็บอีกเส้นหนึ่งถึงจะดี”
ต้วนวั่งรู้ว่ากำไลนี้ซื้อให้แม่ของเขา จึงบอกว่า “ผมจ่ายเอง”
“ดีเลย เธอจ่ายเอง” ซือถูอ้านยื่นใบเสร็จให้ต้วนวั่ง “สองแสน เงินสดหรือบัตรเครดิต”
ต้วนวั่งชะงัก “เท่าไรนะ”
“กำไลเส้นหนึ่งร้อยยี่สิบกรัม ราคาทองกรัมละแปดร้อยสาม สองเส้นก็สองแสนพอดี มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“ผม...” ต้วนวั่งหน้าแดง
ซือถูอ้านหัวเราะ ยื่นมือไปตบก้นเขาเบา ๆ