ช่วงพักเที่ยง ซือถูอ้านนั่งกินข้าวกล่องกับจูลี่ในห้องทำงาน
เขามองข้อความกว่าร้อยข้อความที่ต้วนวั่งส่งมาในโทรศัพท์ จู่ ๆ ก็เสียใจกับคำพูดเมื่อเช้า
เด็กนี่มัน... เรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็เล่าให้เขาฟังหมด
ตั้งแต่เช้าออกจากโรงแรม ก็ถ่ายรูปวิวหิมะข้างทางส่งมาตามด้วยข้อความอีกเจ็ดแปดข้อความ
พอมองถึงหน้าโรงเรียน ก็ถ่ายวิวหิมะที่โรงเรียนส่งมา ตามด้วยข้อความอีกเจ็ดแปดข้อความ
พอเข้าห้องเรียน ก็ถ่ายรูปโต๊ะที่นั่ง หนังสือเรียน แล้วก็เพื่อนผู้ชายที่นั่งข้าง ๆ ตามด้วยข้อความอีกเจ็ดแปดข้อความเช่นเคย
ซือถูอ้านมองแล้วใจคอห่อเหี่ยว
เรื่องบนเตียงน่ะ เขาถนัดนัก แต่เรื่องผูกสัมพันธ์รักใคร่ มันเกินขอบเขตธุระของเขาแล้ว
เขาคิดอยู่นานก็ไม่รู้จะตอบต้วนวั่งว่าอะไร สุดท้ายก็ส่งไปแค่สองคำใหญ่ ๆ
อ้าน: "รับทราบแล้ว"
ต้วนวั่งนั่งอยู่ในห้องเรียน แหงนมองกระดานไวท์บอร์ด ก้มมองโทรศัพท์ กระดูกคอถูกทดสอบอย่างหนัก
โชคดีที่ถึงคอจะไม่ค่อยสบายนัก แต่ตอนที่ซือถูอ้านตอบข้อความกลับมา เขาก็มองเห็นทันที
ต้วนวั่ง: "คุณอากินข้าวเที่ยงหรือยังครับ ผมยังไม่เลิกเรียนเลย"
อ้าน: "อืม"
อ้าน: "[รูปภาพ]"
อ้าน: "กลางวันอยากกินอะไร คุณอาเลี้ยง"