ประตูห้องถูกเคาะ ซือถูอ้านคาบบุหรี่ไปเปิดประตู
หน้าประตู ต้วนวั่งถือสตรอว์เบอร์รีอยู่ในมือ สวมแจ็กเก็ตกันลมสีดำทั้งตัว รูปร่างสูงโปร่งและผอมบาง ใบหน้าแดงระเรื่อหลังจากวิ่งมา
เขาหายใจหอบอย่างเซ่อซ่า "คุณซือถู"
ซือถูอ้านยิ้ม ยื่นมือไปลูบหัวเกรียนฟู ๆ ของเขา
"เข้ามา"
ในห้องอบอุ่นมาก ต้วนวั่งพอเข้าห้องก็ไปล้างสตรอว์เบอร์รีทันที
ซือถูอ้านนั่งบนโซฟาเพียงลำพัง ไม่ดูมือถือ ไม่พูดอะไร มีแต่สูบบุหรี่ไม่หยุด ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ไม่นาน ต้วนวั่งยกสตรอว์เบอร์รีออกมา นั่งลงข้างกายซือถูอ้าน
เขาหยิบสตรอว์เบอร์รีผลหนึ่งป้อนเขา สตรอว์เบอร์รีนั้นสีแดงสดลูกใหญ่ ซือถูอ้านมองพลันนิ่งไป
เขาจำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งสุดท้ายที่มีคนป้อนอาหารให้ตัวเองคือเมื่อไหร่
ราวกับยังอยู่ที่จินหนาน ในตำหนักอีกฝั่งที่มืดสลัวไร้เสียงนั่น
คนผู้นั้นปลูกต้นทับทิมไว้ในสวนข้างหลัง ถึงฤดูก็จะเด็ดผลหนึ่งมาก่อนเลย ปอกให้เขากิน
เม็ดทับทิมก็สีแดงสด เพียงแต่ไม่ใหญ่ เป็นเหมือนหยดโลหิตที่แตกกระจายทีละเม็ด ๆ
ซือถูอ้านอ้าปาก กัดปลายสตรอว์เบอร์รีลงไป
ต้วนวั่งยิ้มออกมา ยัดก้นสตรอว์เบอร์รีที่เหลือใส่ปากตัวเอง แล้วหยิบผลใหม่มาป้อนเขาอีก
"อาเจียวกินข้าวเช้าหรือยังครับ"
ซือถูอ้านหันไปมองเขา "กินไข่ตุ๋นใบชาแล้ว"
"นั่นไม่พออิ่มน่ะ" ต้วนวั่งพูดพลางหยิบน้ำสาลี่ออกมา "คุณดื่มนี่ก่อน ผมสั่งอาหารกลับบ้านให้นะ กินซาลาเปาได้ไหม"
ซือถูอ้านเหม่อลอย นึกถึงอดีตขึ้นมาอีกครั้ง
คนผู้นั้นก็ชอบกินซาลาเปาเหมือนกัน ซาลาเปาจินหนานก็ดังที่สุด