ต้วนวั่งชอบจุดพลุตั้งแต่เด็ก กระทั่งตอนนี้ก็ยังชอบ
ที่เป่ยเจียงมีถนนเส้นหนึ่ง ชื่อว่าถนนซานสือร์
ถนนเส้นนี้ปกติเงียบเหงา แต่พอถึงตรุษจีนทีไรก็คึกคักเป็นพิเศษ
ทั้งร้านขายประทัดดอกไม้ไฟ ร้านขายกระดาษอักษรมงคลคู่กับคำกลอนอวยพร แล้วก็ร้านขายของแปลกใหม่สำหรับปีใหม่ ต่างก็แออัดยัดเยียดรวมตัวกันอยู่บนถนนเส้นนี้
ตอนเด็กๆ ช่วงตรุษจีน เหอเหม่ยซินก็มักจะยุ่งอยู่กับการสังสรรค์เข้าสังคม
พอถึงคราวที่ยุ่งจนมือเป็นระวิงจริงๆ ก็ยัดเงินให้ต้วนวั่ง ให้เขาออกไปหาความสนุกด้วยตัวเอง
ต้วนวั่งไม่มีที่ไป แถมก็ไม่รู้ว่าควรหาความสนุกให้ตัวเองยังไง สุดท้ายก็ไปซื้อพลุ
หลังจากซื้อพลุเสร็จ เขาก็ไม่ได้จุดเล่นคนเดียว กลับรอจนถึงตอนกลางคืน พวกเด็กๆ บ้านใกล้เรือนเคียงพากันกลับมา
เขาถึงค่อยเอาออกมาจุด จะได้ให้ทุกคนดูด้วยกัน
ต้วนวั่งตอนนั้นอาศัยอยู่ในเรือนรวมญาติ เป็นบ้านที่เหอเหม่ยซินเช่าอยู่
ตอนแรกทุกคนยังไม่รู้ว่าเหอเหม่ยซินทำอาชีพอะไร ก็เลยไม่ได้รังเกียจแม่ลูกคู่นี้
แต่พอรู้ทีหลัง พวกผู้ปกครองก็เริ่มกีดกันเหอเหม่ยซิน
พวกเด็กๆ ก็ทำตามอย่าง รวมหัวกันกีดกันต้วนวั่ง
ช่วงที่ความรู้สึกต่อกันเลวร้ายถึงขีดสุด กระทั่งคำว่า "ลูกกะหรี่" ก็ยังหลุดปากออกมา
เหอเหม่ยซินเองก็ปากร้ายจัดจ้าน ถึงขั้นไปเคาะประตูถกเถียงอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าของเรือนรวมญาติส่วนใหญ่เป็นคนของหน่วยงานราชการ
แค่คนงานธรรมดายังถูกพวกเขาเบ้ปากใส่ แล้วจะไปเหลือหางตาให้กับหญิงขายบริการได้ยังไง?