ซือถูอ้านชะงัก "ต้วนวั่ง?"
"ใช่ครับอาเจียว ผมใช้มือถือแม่โทรหา" ต้วนวั่งมีแผ่นขั้วไฟฟ้าแปะเต็มอก รอยยิ้มบนหน้าเปื้อนความซื่อ "อาเจียว ผมคิดถึงคุณมาก"
......
สุดท้าย ซือถูอ้านก็ไม่ได้กลับจินหนาน
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากกลับ
แต่ว่าโทรศัพท์สายนั้นของต้วนวั่ง ทำให้จูลี่พลาดโอกาสเพิ่มเงินแย่งตั๋วยืน
ซือถูอ้านสงสัยว่าจูลี่จงใจ กลัวว่าถ้าเขาต้องยืนกลับจิน ตัวเองจะพลอยโดนลงโทษไปด้วย
พอกดวางสาย จึงจ้องเขม็งใส่เธอ
จูลี่หลบตา ยื่นมือไปลูบโต๊ะน้ำชาตรงหน้า พลางถอนใจ "โอ๊ย โต๊ะน้ำชาตัวนี้ ช่างเป็นโต๊ะน้ำชายิ่งนักเชียว"
ซือถูอ้าน "..."
"เจ้านายคะ ดิฉันจัดรถให้คุณไปเยี่ยมหนูน้อยที่โรงพยาบาลนะ"
"ฉันจะไปดูเขาทำไม?"
"หวานใจไปเฉียดประตูผีมา ขนาดนี้ยังไม่ไปเยี่ยมอีกหรือ?"
ซือถูอ้านเอนกายพิงโซฟา "แม่เขาก็อยู่ ฉันยังไม่มีแผนจะพบพ่อแม่ใคร"
"งั้นทำให้แม่เขาไม่อยู่ก็สิ้นเรื่อง?"
"หะ?"
......
วันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสองทางจันทรคติ
จูลี่แจ้งความว่าคาราโอเกะของเหอเหม่ยซินไม่ผ่านมาตรฐานความปลอดภัยด้านอัคคีภัย
เช้าวันนี้ เหอเหม่ยซินรู้ว่าต้วนวั่งฟื้น ก็ยืนร้องไห้โฮอยู่ตรงทางเดินโรงพยาบาลยกหนึ่ง
แต่ยังไม่ทันบ่าย สถานีดับเพลิงก็โทรมาบอกว่า ให้เจ้าของไปจัดการเรื่องระบบความปลอดภัยด้วยตัวเอง ไม่งั้นจะปิดร้านทันที
เหอเหม่ยซินโมโหจนตาแดง "จะปิดก็ปิด! ลูกฉันเพิ่งลืมตา! จะสิ้นปีอยู่แล้วยังจะมากวนใจกันอีก!"
"แม่" ต้วนวั่งที่ย้ายกลับมาห้องธรรมดาดึงชายเสื้อเหอเหม่ยซิน "แม่ไปเถอะครับ ก็แค่ครึ่งวัน ตอนนี้ผมไม่เจ็บแล้ว ไม่ได้กระดูกหัก เข้าห้องน้ำเองได้"
"ไม่ได้นะ!"
"แม่ อย่าเป็นแบบนี้เลยครับ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว แม่กลับไปดูร้านเถอะ ถ้าพวกนั้นเห็นผมไม่ตาย แล้วไปทุบร้านอีกล่ะ? ป้าจินกับคนอื่นยังต้องอาศัยร้านหากินอยู่เลยนะ"
เหอเหม่ยซินมองต้วนวั่งที่เปี่ยมด้วยความใส่ใจผู้อื่น ใจก็ปวดแปลบ
ลูกชายของเธอจิตใจดีมาตลอด ตั้งแต่เล็กก็คอยรับส่งเธอไปทำงาน
พอรู้ว่าเธอทำงานอะไร คนอื่นก็ด่าว่าเขาเป็นลูกไม่มีพ่อ เป็นเด็กของหญิงขายตัว เขาไม่เคยปริปากบ่น