"ไม่ได้" ถูเจียหนานตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
ซือถูหลานยิ้ม ก้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าของถูเจียหนาน
"แค่ขึ้นเตียง ไม่ได้คบหา แล้วนายจะเสียหายอะไรล่ะ"
ถูเจียหนานเม้มปาก มองเด็กสาวตรงหน้าที่แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ และอดนึกถึงซือถูอ้านขึ้นมาไม่ได้
คนอย่างซือถูอ้านน่ะ พิถีพิถันไปทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ไม่ถือสา
เขาเป็นคนเจ้าชู้ เล่นเป็น ชอบเล่น
ช่วงแรก ๆ ที่เซี่ยงไฮ้ เขาเพิ่งตามเขาได้ไม่กี่วัน ก็ได้รับโทรศัพท์จากจูลี่ บอกว่าเจ้านายเป็นลมไปแล้ว ให้เขาไปส่งโรงพยาบาล
ก่อนไปเขายังคิดว่าซือถูอ้านถูกใครลอบทำร้าย ได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมยังสงสัยว่าน้ำเสียงของจูลี่ทำไมถึงได้ราบเรียบอย่างนั้น
พอไปถึงถึงได้รู้ว่าความคิดของตัวเองมันไร้เดียงสาสักแค่ไหน
ประตูห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทเปิดออก ก็เห็นร่างเปลือยของผู้ชายเกลื่อนกลาด
ซือถูอ้านนอนเปลือยอยู่บนเตียงเอนกาย ท่วงท่ายังคงสง่างาม เพียงแต่เต็มไปด้วยรอยจูบทั่วร่าง แดงขาวเป็นจ้ำ ๆ
ทำเอาตะลึงงัน
เขาเดินเข้าไปอย่างตกตะลึง อุ้มคนขึ้นมาทีเดียว
ซือถูอ้านตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง แต่เพราะจำหน้าเขาไม่ได้ เลยเข้าใจว่าเขาเป็นหนึ่งในคู่นอน
"ให้ฉันพักสักครู่ก่อน เธอกับ..."
กับ? กับอะไร?
ขนาดนี้แล้วยังไม่หนำใจอีกหรือ?
เขาอุ้มคนออกจากห้องไปส่งโรงพยาบาลใกล้ ๆ เลย
ต่อมาเขาถามจูลี่ว่าเจ้านายเป็นอะไรถึงได้เป็นเช่นนั้น
จูลี่กลับตอบอย่างชินชา "งานเลี้ยงฉลองคริสต์มาสน่ะ ทุกปีก็แบบนี้แหละ ชินก็ดีเอง"
"..."
ในตอนนี้ ถูเจียหนานมองซือถูหลานที่อยู่ตรงหน้า ก็เกิดความสงสัยแบบเดียวกันในใจ