บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ ซือถูหลานก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเปิดประตูให้
ถูเจียหนานมองไหล่เปลือยเปล่าและเรียวขาของหล่อน ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วรีบเดินเข้าไปในห้อง
ภายในห้องอบอุ่นเกินคาด ถึงแม้เขตวุ่นวายจะทรุดโทรม แต่ห้องที่ต้องจ่ายด้วยทองคำหนักสามสิบกรัมก็ยังมีเครื่องทำความร้อนติดตั้งไว้
ซือถูหลานเดินตามหลังถูเจียหนานเข้ามาแล้วปิดประตู แอบสำรวจแผ่นหลังของชายหนุ่มเงียบ ๆ
หล่อนรู้ว่าพี่สามของตนเลี้ยงดูคนเก่งกล้าไว้ข้างกายไม่น้อย และก็รู้ว่าถูเจียหนานน่าจะเป็นคนมีวิชาติดตัว
แต่มองในตอนนี้ คนผู้นี้อาจจะไม่ใช่แค่คนมีวิชาธรรมดา ๆ
ไอ้พวกอันธพาลยามราตรีในเขตวุ่นวายนะรึ เจอตัวแล้วยังรอดชีวิตกลับมาได้?
ถูเจียหนานวางถุงพลาสติกใบใหญ่ลงบนโต๊ะ แล้วพูดว่า "ของกินกับชุดเปลี่ยนอยู่ข้างใน"
"อ้อ ค่ะ"
"ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ" ถูเจียหนานยังมีคราบเลือดติดอยู่บนใบหน้าและบนเสื้อ
"ค่ะ"
ซือถูหลานกล่าวพลางมองส่งถูเจียหนานเข้าไปในห้องน้ำ
นี่เป็นภาพลวงตาของหล่อนรึเปล่า?
ตอนเที่ยงที่เจอคนผู้นี้ครั้งแรก รู้สึกแค่ว่าเขาสูงใหญ่ล่ำสัน หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่ แต่เทียบกับพี่สามของตนแล้ว ก็ยังห่างชั้นอยู่เล็กน้อย
ทว่าวินาทีที่เพิ่งผ่านมา หล่อนค้นพบว่า สภาพที่ใบหน้าเขาเปื้อนเลือดนี้ มีเสน่ห์บางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้
ราวกับคนซื่อ ๆ จู่ ๆ ก็จับมีดเชือดสัตว์ขึ้นมา ขณะที่ความบ้าคลั่งปะทุพร่าน ความธรรมดาสามัญก็ถอยร่นไปราวกับกระแสน้ำ