ฉลาดไม่เบา
ซือถูอ้านเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง
ในใจพลันรู้สึกตื้นตันอย่างประหลาด
เมื่อเช้าเขาพูดจาดุดันนัก คิดว่าไอ้หนูนี่จะตีรวนเสียอีก ไม่นึกว่ามันจะเชื่อฟังเขา
อ้าน: "ตั้งใจเรียน อย่าเอาแต่เล่นเกม"
ต้วนวั่ง: "ผมใช้เงินของคุณ"
อ้าน: "ใช้ให้คุ้มค่าก็ถูกแล้ว"
ต้วนวั่ง: "ผมใช้เงินคุณไปแล้ว เลยคืนให้คุณไม่หมด ถ้าคุณไม่กลับเป่ยเจียงแล้ว ไม่มีอะไรกับผมอีก คุณก็ขาดทุนน่ะสิ"
ซือถูอ้านหลุดขำ: "ฉันขาดทุน?"
ต้วนวั่ง: "อืม"
ไอ้หนูนี่
อยากมีอะไรกับพ่อก็พูดมาตรงๆ สิ
ยังจะมาพูดว่าเสียเปรียบอีก
เสแสร้งจริงๆ
ซือถูอ้านวางสีหน้าเรียบเฉย: "คุณอ้ายอมขาดทุนแค่นี้ได้"
ปลายนิ้วต้วนวั่งสั่นเล็กน้อย ใจร้อน: "ตอนผมไปเมื่อเช้า ข้าวของที่โรงแรมคุณยังเก็บไม่เรียบร้อยเลย คุณต้องกลับเป่ยเจียงอีกแน่ๆ ใช่ไหม?"
อ้าน: "เสื้อผ้าขาดๆ ไม่กี่ชิ้น มีราคาอะไร แกก็เสือหมอบจริง หยิบก็หยิบแต่เนกไท ไม่เห็นกระดุมข้อมือกับกระดุมข้อมือแขนเสื้อหรือไง? วันหลังไปเอามาเถอะ ถือเสียว่าเป็นของขวัญอำลาที่คุณอาให้"
ต้วนวั่งไม่ได้ตอบกลับมาอีก ซือถูอ้านเห็นดังนั้นก็หัวเราะ โยนมือถือทิ้ง
......
หลังจากออกจากโรงเรียน ต้วนวั่งก็เดินเตร่อยู่บนถนนเรื่อยมา
หน้าหนาวเป่ยเจียงหนาวมาก แล้วเขาก็ไม่ชอบใส่เสื้อผ้าหนาๆ
ดีหน่อยที่ยังหนุ่ม หนาวก็หนาวได้จำกัด
เขาไม่มีที่ไป ไม่อยากกลับบ้าน ไม่มีเพื่อนให้รวมกลุ่ม ซือถูอ้านก็...