มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเป่ยเจียง ถือเป็นมหาวิทยาลัยท้ายแถวในบรรดามหาวิทยาลัยดี ๆ ของเป่ยเจียง
ต้วนวั่งนั่งแท็กซี่มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ลงจากรถด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง
ตอนเด็ก ๆ นิสัยของเขาเป็นคนใจกว้าง ไม่น่าจะใส่ใจสายตาคนอื่นขนาดนั้น
แต่การที่แม่เป็นโรคฮิสทีเรียอยู่ตลอดเวลา ก็ทำลายกำแพงทางจิตใจของเขาในฐานะเด็กหนุ่มลง
เขาเริ่มกลัวที่จะทำอะไรผิด กลัวว่าพฤติกรรมใด ๆ ของตัวเอง จะทำให้แม่ระเบิดอารมณ์รุนแรง
จนถึงตอนนี้ ความใจกว้างในนิสัยถูกบดบัง กลับกลายเป็นความชาชินและหลีกหนี กลายเป็นชีวิตประจำวันของเขา
ต้วนวั่งสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย
คนทั่วไปมักกล่าวว่ามหาวิทยาลัยคือหอคอยงาช้าง ทุกสิ่งล้วนขาวสะอาดไร้ที่ติ ไร้เดียงสาและน่ารัก
ต้วนวั่งยังไม่เคยผ่านประสบการณ์ชีวิตมามาก เมื่อเทียบกับเคาน์เตอร์ร้านคาราโอเกะ เขาชอบมหาวิทยาลัยมากกว่า แต่ก็น่าเสียดาย
ท่ามกลางสายลมหนาว ต้วนวั่งมองไปยังกลุ่มคนริมทะเลสาบของมหาวิทยาลัย
ทำไมมันถึงได้บังเอิญขนาดนี้กัน?
เขาไม่กลับมาเร็ว ไม่กลับมาช้า ดันเลือกกลับมาในวันนี้
แล้วเพื่อนชายไม่กี่คนที่เคยเล่นด้วยกัน ก็ดันเลือกมาถ่ายรูปที่ทะเลสาบในวันนี้ พร้อมกับ "เพื่อนที่ดีที่สุดของเขา"
สมแล้ว ที่ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ซือถูอ้านคาดการณ์
เพื่อนเก่าที่ดีที่สุดของเขา ใช้ความลับที่ว่าเขาเป็นเกย์ ไปมอบมิตรภาพต่อเพื่อนใหม่ของเขา