สุ่ยตู้เฉินจดทุกสิ่งที่จี้ชิงโจวพูดไว้ทีละข้อ แล้วท่องซ้ำไม่หยุด เพื่อขัดขืนพลังเร้นลับที่พยายามเปลี่ยนแปลงการรับรู้ของเขา
จี้ชิงโจวไม่รู้เลยว่า เรื่องที่นางจดจำได้อย่างง่ายดาย กลับต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดกว่าสุ่ยตู้เฉินจะฝืนจำเอาไว้ได้
นางเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ของบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำให้สุ่ยตู้เฉินฟัง
ท้ายที่สุด จี้ชิงโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเขียนข้อความสุดท้ายลงไปว่า “ศิษย์พี่สาม มีคนบอกข้าว่า ในช่วงสามปีที่พวกเราจำไม่ได้ บาดแผลของท่านหายดีแล้ว”
เมื่อสุ่ยตู้เฉินเห็นข้อความนี้ ร่างทั้งร่างก็สะท้านเฮือก เขาถึงกับลืมท่องข้อความบนกระดาษไปชั่วขณะ
จี้ชิงโจว: “คนผู้นั้นบอกว่า บุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำจะชักนำผู้คนให้ย้อนกลับไปประสบเรื่องน่าเสียดายในอดีตอีกครั้ง เพื่อชดเชยและแก้ไข เปลี่ยนชีวิตให้เป็นดังที่ตนปรารถนา หากหลงระเริงอยู่ในนั้น ก็จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำ”
สุ่ยตู้เฉิน: “เจ้าบอกเรื่องเหล่านี้กับข้า เพื่อจะบอกว่า ต่อให้ข้าไม่อาศัยบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำ ร่างกายของข้าก็ยังหายดีได้ในโลกความจริงหรือ?”
“ใช่”
จี้ชิงโจวไม่ได้เชื่อคำพูดของผู้คนในกลุ่มสนทนาไปเสียทั้งหมด
แต่เรื่องเกี่ยวพันกับความปลอดภัยของศิษย์พี่สาม จี้ชิงโจวไม่อยากเสี่ยง
“หึ่ง ๆ”
ทันใดนั้น ตราหยกสื่อสารก็สั่นขึ้น
จี้ชิงโจวหยิบมันขึ้นมา เมื่อเห็นข้อความที่สุ่ยตู้เฉินส่งมา นางก็ชะงักไป
สุ่ยตู้เฉิน: “ศิษย์น้องเล็ก ข้าไม่เสียใจ”
ถ้อยคำของเขาสั้นกระชับ ทว่ากลับประหนึ่งค้อนหนักที่ฟาดลงกลางใจจี้ชิงโจว
จี้ชิงโจวรู้สึกแน่นหน้าอก ปลายจมูกพลันแสบร้อน แม้แต่ประโยคของสุ่ยตู้เฉินในสายตาก็พร่าเลือนไป
มีเพียงเมื่อผู้เข้าสู่กระจกเสียใจกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งในอดีตอย่างสุดซึ้ง จนเกิดความค้างคาใจเท่านั้น บุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำจึงจะฉวยโอกาสได้