ระหว่างเดินทางไปตระกูลอวี๋ จี้ชิงโจวพูดคุยกับทั้งสามคนในกลุ่มสนทนาหลายครั้ง ได้ข้อมูลเกี่ยวกับบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำจากพวกนางเพิ่มเติม แล้วตรวจสอบทีละข้อ
ครั้งหนึ่งตอนลงพักเพื่อเตรียมอาหารเย็น จี้ชิงโจวออกไปล่าไก่ป่ามาตัวหนึ่ง
เป็นไปตามคาด เลือดของไก่ป่ามีสีม่วงราวกับภาพฝัน
จี้ชิงโจวหิ้วไก่ป่าเดินกลับมา พลางเปิดกลุ่มสนทนาแล้วส่งข้อความว่า “ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่า ภาพลวงตาของบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำไม่ได้สร้างขึ้นจากความทรงจำของศิษย์พี่สาม”
แม้แต่ด่านที่แทบทำลายชีวิตเมื่อเจ็ดปีก่อน สุ่ยตู้เฉินก็ยังก้าวข้ามมาได้
จี้ชิงโจวเชื่อว่าศิษย์พี่สามของนางไม่มีทางเป็นคนที่จมอยู่กับความเสียใจในอดีต จนเปิดช่องให้บุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำฉวยโอกาสได้
เช่นนั้นก็เหลือเพียงนางกับศิษย์พี่ใหญ่แล้ว
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “เท่าที่ข้าจำได้ ตลอดหลายปีมานี้ นอกจากเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้ว ข้าก็เหมือนไม่มีเรื่องใดให้เสียดาย”
แต่หากบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำจะใช้ความทรงจำของนางเป็นต้นแบบ ก็ย่อมต้องเลื่อนเวลาให้ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นอีกเจ็ดปี
ยิ่งไปกว่านั้น สุ่ยตู้เฉินในโลกความเป็นจริงก็ฟื้นตัวจนหายดีแล้ว
ความเสียใจของนางไม่หลงเหลืออยู่อีก เงื่อนไขของบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำจึงไม่ครบถ้วน
“ศิษย์พี่ใหญ่เองก็ไม่มีเรื่องให้เสียดายนัก นอกจากต้องคอยตามเก็บกวาดเรื่องของครอบครัว ยิ่งนิสัยใจดีจนเกินไปของนาง ต่อให้เป็นเรื่องครอบครัวก็ยังเต็มใจทำให้ ไม่มีเรื่องใดที่นางรู้สึกคับแค้นใจ”
จี้ชิงโจวครุ่นคิด “หรือว่าความเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นในช่วงสามปีที่ข้าจำไม่ได้?”
เฉ่ากล่าวว่า “สุขภาพของศิษย์พี่ใหญ่เจ้าเป็นอย่างไร?”
จี้ชิงโจวตอบว่า “แน่นอนว่าดีมาก นางเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลขั้นสูงเชียวนะ”
ผู้บำเพ็ญค่ายกลต้องมีพรสวรรค์ทางร่างกายสูงยิ่ง ทั้งการควบคุมอันละเอียดอ่อน ความเร็วในการตอบสนองที่เหนือสามัญ และความสามารถในการรับมือกับสถานการณ์ ล้วนมิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้