เจ้าหนอนดำจอมขบถรับซองอั่งเปาของเจ้าแล้ว
เมื่อเห็นข้อความนี้เด้งขึ้นมา จี้ชิงโจวกำลังโยนชิ้นแคนตาลูปเข้าปากพอดี
นางเลิกคิ้ว ก่อนเผยรอยยิ้มออกมา
หลิ่วฝูรั่วเห็นนางยิ้มเข้าพอดี จึงถามว่า “ชิงโจว เป็นอะไรไปหรือ?”
จี้ชิงโจวตอบว่า “ข้านึกถึงเรื่องน่ายินดีขึ้นมาได้”
หลิ่วฝูรั่วฉีกเนื้อน่องชิ้นนุ่มฉ่ำ พลางทอดถอนใจ “ข้าก็มีความสุขมากเหมือนกัน”
อร่อยเกินไปแล้ว!
แม้หลิ่วฝูรั่วจะยังไม่ได้บำเพ็ญจนไม่ต้องกินอาหาร ทว่ายุคสิ้นธรรมวิเศษนั้นฝึกตนได้ยาก เพื่อมุ่งมั่นบำเพ็ญ ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่จึงเลิกเสพสุขทางปาก กินเพียงยาปี้กู่หรือไม่ก็ข้าวต้มกับหมั่นโถวธรรมดา
นับแต่ติดตามจี้ชิงโจวมา หลิ่วฝูรั่วก็อดคิดไม่ได้ว่า ก่อนหน้านี้นางใช้ชีวิตเยี่ยงขอทานอะไรเช่นนั้นหรือ?
นั่นไม่ใช่ชีวิตที่คนเขาใช้กันเลย!
ตอนนี้ต่างหากถึงจะดี
ได้ใช้ชีวิตเยี่ยงเทพเซียนทุกวัน
โลกนี้พังยับเยิน แต่ชิงโจวคอยซ่อมแซมทีละนิด
หลังจากทั้งสองกินเสร็จ หลิ่วฝูรั่วก็เห็นท่อนไม้ไผ่เขียวท่อนหนึ่งปรากฏขึ้นในมือจี้ชิงโจว นางหันปลายมันไปทางภาชนะและชามตะเกียบที่เปื้อนคราบอยู่บนพื้น
หลิ่วฝูรั่วถามอย่างสงสัย “นี่คืออะไรหรือ?”
จี้ชิงโจวตอบว่า “ไม้ฉีดน้ำ ใช้ล้างชาม”
ดังที่ลูกเจี๊ยบหัวล้านบอก เจ้าหนอนดำจอมขบถยังมีหวังที่จะฟื้นคืนสภาพ สัญชาตญาณของเขายังคงต่อสู้กับตัวตนหลังกลายเป็นมาร
เมื่อวานจี้ชิงโจวส่งซองอั่งเปาไม้ฉีดน้ำออกไป เจ้าหนอนดำจอมขบถบอกว่าไม่เอา นางจึงไม่ได้มอบให้ ส่วนตัวเขาที่กลายเป็นมารก็รับไม่ได้เช่นกัน ครั้นครบ 12 ชั่วยาม ซองอั่งเปาจึงถูกส่งกลับคืนให้จี้ชิงโจวโดยอัตโนมัติ
จี้ชิงโจวถือไม้ฉีดน้ำไว้ด้วยอารมณ์เบิกบาน ก่อนถ่ายพลังวิญญาณเข้าไป
“ครืน!”
สายน้ำพวยพุ่งขึ้นฟ้า ราวกับงวงน้ำวน ซัดภาชนะทั้งหลายลอยขึ้นไปด้วย