ชายวัยกลางคนเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี จี้ชิงโจวเพียงยิ้มบาง ๆ “พวกเราก็มีเหตุผลที่จำต้องไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายวัยกลางคนก็ไม่แปลกใจ บรรดาเซียนที่ออกตามหาทะเลเพลิงในอดีตก็ล้วนกล่าวเช่นนี้
นางรู้ว่าเซียนมีนิสัยแตกต่างกันไป ส่วนใหญ่ไม่เห็นคนธรรมดาอย่างนางอยู่ในสายตา พูดมากไปก็มีแต่จะชวนให้พวกเขารำคาญ จึงไม่เอ่ยอะไรต่อ
หลิ่วฝูรั่วถามว่า “ท่านยังรู้เรื่องทะเลเพลิงอีกหรือไม่?”
ชายวัยกลางคนส่ายหน้า “ข้าเคยได้ยินมารดาเล่าตำนานเรื่องนี้เท่านั้น เรื่องอื่นไม่ค่อยรู้”
“อย่างนั้นหรือ...”
หลิ่วฝูรั่วเริ่มกังวล ดูจากตำนานเรื่องนั้นเพียงอย่างเดียว คงยากจะตามหาร่องรอยของทะเลเพลิง
“เรื่องนี้เร่งร้อนไม่ได้”
จี้ชิงโจวกล่าวปลอบหลิ่วฝูรั่ว
นางรู้อยู่แล้วว่าการตามหาไข่มุกทะเลเพลิงต้องใช้เวลามากกว่าการตามหาบุปผากระดิ่งสะเทือนปฐพีเสียอีก จึงต้องเตรียมใจทำศึกยืดเยื้อ
จี้ชิงโจวหันไปมองชายวัยกลางคนอีกครั้ง “ไม่ทราบว่าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?”
ชายวัยกลางคนไม่คาดคิดว่าจี้ชิงโจวจะถามชื่อคนธรรมดาอย่างนาง จึงตอบอย่างประหม่า “ข้าเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีชื่อ ผู้เฒ่าที่รับข้ามาเลี้ยงแซ่หวัง ตั้งแต่เล็กข้ามีแรงมาก นางจึงเรียกข้าว่าหวังต้าลี่”
หวังต้าลี่พูดถึงตรงนี้ก็ยิ้มเขิน ๆ คล้ายรู้สึกว่าชื่อของตนชาวบ้านเกินไป เกรงว่าจะทำให้หูของเซียนต้องมัวหมอง
จี้ชิงโจวกลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย นางกล่าวว่า “พี่ต้าลี่ ท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวโจวก็ได้ ส่วนคนนี้...”
“เรียกข้าว่าเสี่ยวลิ่วก็พอ”
หลังจากรู้เรื่องแดนลับสามสุ่ยแล้ว ก็มีคนไม่น้อยแค้นเคืองจี้ชิงโจว ตอนนี้ใช้ชื่อปลอมย่อมปลอดภัยที่สุด
ในฐานะประมุขน้อยแห่งสำนักเชียนจี เมื่อออกไปข้างนอก หากไม่ใช้ชื่อปลอม นางก็มักถูกปล้นหรือจับตัวไปเรียกค่าไถ่ จึงคุ้นชินกับการใช้ชื่อปลอมเป็นอย่างดี