“ชิงโจว เจ้าเป็นอะไรไป?”
หลิ่วฝูรั่วเพิ่งคีบเกี๊ยวขึ้นมา ก็เหลือบเห็นจี้ชิงโจวจ้องมองจุดหนึ่งในห้องโดยสารนิ่งไม่ไหวติง
ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย
จี้ชิงโจวเหมือนกำลังมองบางสิ่งอยู่ หรือไม่ก็ใจลอย
นางถามอย่างสงสัย “ชิงโจว?”
จี้ชิงโจวได้สติกลับมา ส่ายหน้าแล้วตอบว่า “กำลังคิดอะไรอยู่น่ะ ข้าจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย เจ้ากินต่อเถิด”
หลิ่วฝูรั่วพยักหน้า “ได้”
จี้ชิงโจวปล่อยม่านไม้ไผ่ตรงทางเข้าห้องโดยสารลง แล้วจ้องหน้าต่างกลุ่มสนทนา
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “เจ้าพูดโกหก—”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “ไม่เอา! เสี่ยวหง อย่าคืนไข่มุกวิญญาณให้ข้า! ทั้งหมดนั่นข้าให้เจ้าเอง! เจ้าห้ามคืนให้ข้า! พวกเราสนิทกันที่สุดในใต้หล้า! ของที่ข้าให้เจ้าไปแล้ว ห้ามคืนข้าเด็ดขาด!”
จี้ชิงโจวเลื่อนสายตาขึ้นไปอ่านข้อความก่อนหน้านี้
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “เสี่ยวหง เจ้าคืนไข่มุกวิญญาณกับไม้ฉีดน้ำให้ข้าได้หรือไม่?”
จี้ชิงโจว: “ตอนนี้หรือ?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “ใช่ ตอนนี้ ไม่ได้หรือ?”
ผิดปกติ
ผิดปกติอย่างยิ่ง
จี้ชิงโจวหรี่ตา พลันนึกถึงเรื่องตอนที่เพิ่งรู้จักเจ้าหนอนดำจอมขบถขึ้นมา
ตอนนั้นนางดื่มยาที่เจ้าหนอนดำจอมขบถมอบให้ และใช้เวลาถึงเจ็ดวันเต็มกว่าจะดูดซึมฤทธิ์ยาได้หมด
ระหว่างนั้น เจ้าหนอนดำจอมขบถส่งข้อความมาหานางมากมาย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคำถามไถ่ด้วยความห่วงใย
มีอยู่ครั้งหนึ่งเท่านั้น
เจ้าหนอนดำจอมขบถถามนางด้วยน้ำเสียงระแวง “เจ้าหายดีแล้วใช่หรือไม่ พอคิดว่าข้าไม่มีประโยชน์ก็เลยไม่สนใจข้า?”
เห็นนางไม่ตอบ เจ้าหนอนดำจอมขบถก็ส่งข้อความประชดประชันมาอีก “ที่แท้เจ้าก็แค่ใช้ประโยชน์จากข้า สมแล้ว… หึ”
เมื่อนึกถึงข้อความสองวันนี้ที่ผิดแผกไปจากปกติอย่างสิ้นเชิง แล้วมองข้อความที่เจ้าหนอนดำจอมขบถเพิ่งบอกให้นางคืนของให้