“แต่บางครั้ง ข้าก็ปฏิเสธคำพูดของท่านแม่ไม่ได้”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวเปลี่ยนเรื่อง “ท่านแม่บอกว่า สตรีเลือกสามีที่ดีสักคน ก็เปลี่ยนชะตาชีวิตตนเองได้ ให้กำเนิดลูกที่ดีสักคน ก็สร้างเกียรติให้ตระกูลได้ นี่คือชีวิตของท่านแม่”
หากนางปฏิเสธคำพูดของเย่โหรวเสียน ก็เท่ากับปฏิเสธชีวิตของมารดา และปฏิเสธทุกสิ่งที่มารดาประสบมาตลอดหลายสิบปี
ทุกครั้งที่อวี๋เซี่ยวเซี่ยวคิดจะเอ่ยปาก ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ผุดขึ้นมาในใจเสียก่อน
ตอนยังเด็ก นางร่างกายอ่อนแอ กลางดึกมักตื่นขึ้นมาหลายครั้งและไอไม่หยุด มารดาที่นอนร่วมเตียงกับนางตื่นตามขึ้นมาดูแล ป้อนน้ำอุ่นให้ ลูบหลังเบา ๆ พร้อมขับกล่อมด้วยเพลงกล่อมเด็กอันอ่อนโยน จนกระทั่งนางหลับไป
นางฉลาดเกินวัย ไม่อยากให้มารดาต้องเหน็ดเหนื่อย บางครั้งเมื่อตื่นเพราะไม่สบาย นางจะยกมือปิดปากไอเบา ๆ แต่มารดากลับสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเพียงน้อยนิด คอยดูแลนางอย่างเอาใจใส่ ทั้งยังหลั่งน้ำตาเพราะเห็นนางรู้ความ
นางเดินทางข้ามระยะทางนับพันนับหมื่นลี้ไปเคาะประตูสำนักอู๋เลี่ยง คนในตระกูลอวี๋รีบรุดมาถึง อวี๋เย่ากับคนอื่น ๆ โกรธนักพรตไป๋เวยแต่ไม่กล้าพูด สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธและผิดหวัง มีเพียงมารดา—
ที่แววตาเปี่ยมด้วยความสงสารและห่วงใย
เมื่อนางตัดสินใจอยู่บำเพ็ญที่สำนักอู๋เลี่ยง คนในตระกูลอวี๋ก็จากไป ก่อนออกเดินทาง มารดาแอบมาหานาง
“หากรู้ว่าเจ้าจะแอบหนีมาสำนักอู๋เลี่ยงเพียงลำพัง ตอนนั้นแม่คงไม่คัดค้านเจ้าถึงเพียงนั้น โชคดีที่ระหว่างทางไม่เกิดเรื่องอะไร”
มารดากอดนางร้องไห้ ไม่มีคำตำหนิแม้แต่น้อย มีเพียงการทบทวนตนเองกับความห่วงใย “เซี่ยวเซี่ยวของแม่ เดิมทีเจ้าก็ผอมบางอยู่แล้ว เหตุใดคราวนี้ถึงผอมลงไปอีกเล่า?”