“เซี่ยวเซี่ยว! ระวัง!”
เย่โหรวเสียนสะดุ้ง รีบชิงทารกในอ้อมแขนของอวี๋เซี่ยวเซี่ยวมาอุ้มไว้แนบอก
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวชะงัก มองเย่โหรวเสียนโดยไม่พูดอะไร
เย่โหรวเสียนสังเกตเห็นสายตาของนาง จึงแข็งค้างไปเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “เซี่ยวเซี่ยว พวกเรารู้จักประมาณตน จะรับของจากผู้อื่นมาฟรี ๆ ได้อย่างไร? นั่นก็แค่บิดาของเจ้าช่วยเหลือเขา เขาจึงนำของมาคำนับตอบแทนเท่านั้น”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวยังคงนิ่งเงียบ
“เซี่ยวเซี่ยว วางใจเถิด บิดาของเจ้าไม่ได้เห็นเขาเป็นคนพิเศษเพียงเพราะของตอบแทนเล็กน้อยนั่นหรอก เขาผ่านการทดสอบมาหลายครั้ง กว่าจะมั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายคือคู่ครองที่ดีของเจ้า”
เย่โหรวเสียนกล่าวว่า “ยามนี้เจ้ามุ่งมั่นในมหาวิถี ไม่คิดใส่ใจความรัก แม่เข้าใจได้ แต่ไม่มีผู้ใดอยู่เพียงลำพังไปได้ตลอด ชีวิตเช่นนั้นช่างเดียวดายเหลือเกิน... แม่ไม่อยากให้เจ้าต้องใช้ชีวิตแบบนั้น”
“สตรีล้วนต้องออกเรือน”
เย่โหรวเสียนตบหลังทารกในอ้อมแขน พลางมองอวี๋เซี่ยวเซี่ยวด้วยสายตาอ่อนโยน “หากแม่ไม่ได้แต่งกับบิดาของเจ้า ไหนเลยจะมีบุตรสาวที่ดีเช่นเจ้า? สิ่งที่แม่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต ก็คือการให้กำเนิดเจ้า...”
“ท่านแม่”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวเอ่ยขัดนาง “ท่านกลับไปเถิด”
“เซี่ยวเซี่ยว...”
เย่โหรวเสียนไม่คิดว่าอวี๋เซี่ยวเซี่ยวจะต่อต้านถึงเพียงนี้ จึงเริ่มลนลานอยู่บ้าง
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวกล่าวว่า “ข้าเพิ่งกลับถึงบ้าน รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย”
“นี่... ก็ได้”
เย่โหรวเสียนเพิ่งเห็นบุตรสาวเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้เป็นครั้งที่สอง
ครั้งแรกคือคราวที่อวี๋เซี่ยวเซี่ยวบอกว่าจะไปเข้าร่วมการทดสอบรับศิษย์ของสำนักอู๋เลี่ยง
ยามนั้น บุตรสาวผู้ว่าง่ายมาโดยตลอดกลับไม่สนคำทัดทานของคนในบ้าน แอบหนีออกไป
นางเดินทางเพียงลำพังข้ามระยะทางนับหมื่นลี้ มุ่งหน้าไปสำนักอู๋เลี่ยง เพื่อขอเป็นศิษย์ของนักพรตไป๋เวย ผู้ที่เคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว