“อึก... อึก...”
คนรับใช้ฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก สบเข้ากับดวงตาเย็นชาของจี้ชิงโจว พลันรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง
ถั่วลิสงติดคอจนพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงโบกไม้โบกมือมั่วซั่วเพื่อขอความเมตตา
ทว่าจี้ชิงโจวกลับไม่ไหวติง
กระทั่งสายตาของคนรับใช้พร่าเลือน เบื้องหน้ามืดดับเป็นระลอก จนคิดว่าตนคงต้องมาตายเช่นนี้จริง ๆ พลังสายหนึ่งก็พัดถั่วลิสงออกไป
“แค่ก ๆ ๆ—”
คนรับใช้ขดตัวงอเหมือนกุ้ง สูดหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกราวกับรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
“เซียนโปรดไว้ชีวิต! เซียนโปรดไว้ชีวิต!”
คนรับใช้เริ่มโขกศีรษะกับพื้นดังปึง ๆ ต่อหน้าจี้ชิงโจว
จี้ชิงโจวยังไม่ทันไต่ถาม เขาก็พรั่งพรูทุกสิ่งที่รู้ราวกับเทถั่วออกจากกระสอบ “ฮูหยินไม่ได้อยู่ในจวน ท่านเจ้าเมืองก็ไม่อยู่... พวกเขาออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว! เรื่องอื่นข้าน้อยไม่ทราบแล้วขอรับ!”
คนรับใช้โขกศีรษะจนเลือดไหล ทนแทบไม่ไหว จึงเงยหน้าขอให้จี้ชิงโจวปล่อยตนไป ทว่ากลับพบว่าเบื้องหน้าว่างเปล่า ไร้เงาคนเสียแล้ว
บ่าวรับใช้หลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งถูกข่มขวัญจนตัวสั่นเอ่ยว่า “เมื่อครู่... เมื่อครู่พอท่านพูดจบ คนผู้นั้นก็หายไปแล้ว...”
คนรับใช้ทรุดฮวบลงกับพื้น แทบจะร้องไห้ออกมา “แล้วทำไมพวกเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้?!”
ทำให้เขาโขกศีรษะจนเลือดอาบเปล่า ๆ!
……
จี้ชิงโจวมาถึงห้องของอวี๋เซี่ยวเซี่ยว ตามคาด ที่นี่ไม่มีใครอยู่
นางเปิดกลุ่มสนทนาขึ้นมา
จี้ชิงโจว: “เรื่องที่เกิดขึ้นในบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำ ข้าควรตัดสินอย่างไรว่า ทุกการกระทำของข้ากำลังทำซ้ำเรื่องราวในปีนั้น หรือกำลังเปลี่ยนแปลงมัน?”
หญ้า: “ถามใจตัวเองสิ”
ตนจะทำเรื่องเช่นนี้หรือไม่ ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุด
ลูกเจี๊ยบหัวล้าน: “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
จี้ชิงโจว: “ศิษย์พี่หายตัวไป”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “ต้องการให้พวกเราช่วยตามหานางหรือไม่?”
จี้ชิงโจว: “ไม่ ข้ามีวิธี”
ลูกเจี๊ยบหัวล้าน: “เปิดภาพให้พวกเราดูได้หรือไม่? หากมีปัญหา พวกเราจะได้เตือนเจ้าได้ทันที”
จี้ชิงโจว: “ได้”
นางเปิดภาพ แล้วนำขวดกระเบื้องหยกขาวออกมาจากกำไลหยกชิงเทียนอวี่หลิน
เสียงของเจ้าหนอนดำจอมขบถดังขึ้น “นี่คืออะไรหรือ?”