เมื่อเห็นซองแดงเฉพาะคนสองซองในกลุ่ม แต่ตัวเองกลับกดรับไม่ได้สักซอง เจ้าหนอนดำจอมขบถก็ร้อนใจจนรู้สึกราวกับมีมดไต่ไปทั่วร่าง แทบอยากมุดเข้าไปในหน้าต่างสนทนาแล้วฉกซองแดงออกมา
สิ่งที่ทำให้เขาแทบกรีดร้องยิ่งกว่าคือ—
“ลูกเจี๊ยบหัวล้าน” กดรับซองแดงแล้ว
“ลูกเจี๊ยบหัวล้าน” กดรับซองแดงแล้ว
อีกฝ่ายกดรับซองแดงเฉพาะคนทั้งสองซองไปเสียแล้ว!
เจ้าหนอนดำจอมขบถยอมรับว่าเขาร้อนใจจริง ๆ
“นั่นมันของข้าชัด ๆ!”
เจ้าหนอนดำจอมขบถไม่รู้ว่าประโยคนี้เป็นสัญชาตญาณของเขาที่กำลังตะโกน หรือเป็นตัวเขาหลังกลายเป็นมารที่กำลังตะโกนกันแน่ “เจ้ากดรับมั่วซั่วอะไร?!”
“ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง...”
จี้ชิงโจวแห่งทะเลเหลียนเทียนกับลูกเจี๊ยบหัวล้านแห่งสุสานหมู่เทพต่างยิ้มออกมาเมื่อเห็นข้อความทั้งสอง
เก็บตัวกินของไม่พูดไม่จามาหลายวัน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ?
“อันไหนหรือ?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ทั้งสองซองเป็นของข้าโดยเฉพาะนี่นา”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “อาหารแบ่งกันคนละส่วน!”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านแสร้งทำเป็นอ่านไม่เข้าใจ “อย่างนั้นหรือ? แต่ทั้งสองซองก็เป็นของข้าโดยเฉพาะนี่นา”
เจ้าหนอนดำจอมขบถเดือดดาล “เจ้าพูดเป็นอยู่ประโยคเดียวหรือไง?!”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านเปิดฝาหม้อดิน ไอร้อนพวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า เขาอดสูดลมหายใจลึกไม่ได้ “หอมจริง ๆ”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านซดน้ำแกงพระกระโดดกำแพงรสหวานกลมกล่อมอย่างเอร็ดอร่อย แล้วเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “อร่อยจริง ๆ”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “??”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านกัดปลิงทะเลเนื้อนุ่มหนึบไปคำหนึ่ง แล้วทอดถอนใจ “กินอร่อยจริง ๆ”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “???”