หนึ่งเค่อให้หลัง
ห่างออกไปสามลี้
งูตัวน้อยสีเขียวเลื้อยขึ้นไปตามแขนที่มีลายเกล็ดงูซึ่งจี้โฉวอวี่วาดไว้ ก่อนจะเลื้อยขึ้นไปข้างหู เสียงแลบลิ้น «ซี่ ๆ» ดังแผ่วราวเสียงกระซิบ
ครู่หนึ่ง จี้โฉวอวี่ก็หัวเราะเยาะ «แสดงเก่งไม่เบา»
แต่ผู้บำเพ็ญของสำนักเชียนจีคนนั้น เกรงว่าจะไม่รู้วิธีการของสำนักหลิงโซ่ว
จี้โฉวอวี่เก็บงูตัวน้อยสีเขียว แล้วขับเคลื่อนงูยักษ์ใต้ร่างมุ่งหน้าไปทางตะวันออก
«ทางตะวันออกมีอะไรนะ... อ้อ ทะเลเหลียนเทียน»
จี้โฉวอวี่พึมพำ «นางเป็นผู้บำเพ็ญที่ไม่มีรากวิญญาณธาตุน้ำ จะไปที่นั่นทำไม?»
ห่างออกไปหนึ่งลี้
เซียวเร่ออี้ยืนอยู่บนต้นไม้ หลับตาฟังเสียงสายลม
ผ่านไปนาน นางจึงลืมตาขึ้นในที่สุด
เฟิงจื่อเยว่ถาม «ศิษย์พี่ ได้ยินอะไรหรือไม่?»
เซียวเร่ออี้ตอบ «ที่เฮ่าเหรินพูดเป็นความจริง จี้ชิงโจวไปทางตะวันออกแล้ว งูตัวน้อยที่จี้โฉวอวี่ทิ้งไว้ในพงหญ้าก็ได้ยินเช่นกัน เขาเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปทะเลเหลียนเทียนแล้ว»
สำนักเทียนอินเชี่ยวชาญวิชาดนตรีและการสดับฟังเสียงสรรพสิ่งในฟ้าดิน
เซียวเร่ออี้เป็นยอดฝีมือในหมู่พวกเขา
แม้งูตัวน้อยสีเขียวที่จี้โฉวอวี่ทิ้งไว้ในพงหญ้าจะปิดบังผู้เพิ่งเข้าสู่ขั้นสร้างฐานอย่างเฮ่าเหรินได้ แต่ย่อมปิดบังนางไม่ได้ นางจึงระแวดระวังไว้ ไม่เดินทางไปไกลนัก อาศัยเสียงลมลอบฟังความเคลื่อนไหวของทั้งเฮ่าเหรินและจี้โฉวอวี่
«ไปกันเถอะ»
เมื่อยืนยันทิศทางแล้ว เซียวเร่ออี้ก็กล่าวกับเฟิงจื่อเยว่ «พวกเราก็ไปทะเลเหลียนเทียนเช่นกัน»
……
«กินได้หรือยัง?»
«รออีกหน่อยไหม?»
«ต้องรออีกนานแค่ไหน?»
«ครึ่งชั่วยาม»
«ฮือ! QWQ»
บทสนทนาข้างต้นเริ่มขึ้นตั้งแต่เที่ยง และพูดซ้ำมาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบ
สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไป มีเพียงคำว่า «ครึ่งชั่วยาม»
ตอนแรกคือ «ห้าชั่วยาม» ต่อมาก็ «สี่ชั่วยามครึ่ง»...
จนกระทั่งตอนนี้
พอได้ยินว่ายังต้องรออีกครึ่งชั่วยาม หลิ่วฝูรั่วก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว