“ให้ก็ให้ไป ผลอมตะลูกนี้เดิมทีก็เกิดขึ้นเพราะน้ำแกงหวานหนึ่งชามของนางอยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวชุดขาวก็ไม่ลังเล ฝ่ามือขวาเปล่งแสงสีเขียววูบไหว เงาต้นอมตะขนาดจิ๋วปรากฏขึ้นท่ามกลางแสง
นางกำลังจะเด็ดผลไม้ ทว่ากลับชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย “ผลอมตะมีชีวิตขึ้นมาอีกลูกแล้วหรือ?”
หัวใจของหญิงสาวชุดขาวเต้นตึกตัก นางกำลังจะเอ่ยปาก
“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดจะพูดอะไร”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านขัดจังหวะนาง “อาหารที่นางทำให้กิน ช่วงแรกจะได้ผลดีที่สุด หลังจากนั้นผลลัพธ์จะค่อย ๆ ช้าลง อีกทั้งผลที่ได้ในแต่ละวันก็มีขีดจำกัด ต่อให้นางส่งน้ำแกงหวานมาให้เจ้าหลายสิบไห ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะฟื้นผลอมตะได้หลายสิบลูก”
คำพูดของเขาตรงกับสิ่งที่หญิงสาวชุดขาวคิดอยู่พอดี
แม้ความคาดหวังของหญิงสาวชุดขาวจะไม่เป็นจริง แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง “การเข้าสู่มรรคามารเดิมทีก็ไม่อาจย้อนกลับได้ ในเมื่อนางมีความสามารถรักษาข้าให้หายได้ จะช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร”
กล่าวจบ หญิงสาวชุดขาวก็เด็ดผลอมตะลูกใหม่ทั้งสองลงมา ก่อนถามว่า “จะส่งให้นางอย่างไร?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านประหลาดใจกับความใจกว้างของนาง จึงอดถามไม่ได้ว่า “เจ้าจะให้นางทั้งสองลูกเลยหรือ?”
หญิงสาวชุดขาวกล่าวว่า “เก็บไว้ลูกหนึ่งก็เพียงพอให้ข้าคงสติได้แล้ว ส่วนสองลูกนี้ถือเป็นการตอบแทนน้ำแกงหวานสองชาม เมื่อเพิ่งเริ่มคบหากัน หากให้ของตอบแทนอย่างขี้เหนียวเกินไป มิทำให้คนผิดหวังหรือ?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านกล่าวว่า “นางต้องการสองลูกจริง ๆ ก่อนหน้านี้ข้าไม่กล้าบอกเจ้า เพราะกลัวเจ้าจะโกรธจนไม่ให้แม้แต่ลูกเดียว”