จี้ชิงโจวเก็บผลอมตะของตนเข้าไปในกำไลหยกชิงเทียนอวี่หลิน แล้วถืออีกผลหนึ่งเดินไปหาหลิ่วฝูรั่ว
หลิ่วฝูรั่วถูกไอมารกัดกร่อน ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
ทว่าเพียงผลอมตะปรากฏ นางก็พลันลุกพรวดขึ้นมาราวกับคนใกล้ตายที่ได้ยาวิเศษ
แม้จะอยากวางท่ารักษากิริยาอยู่บ้าง แต่สัญชาตญาณทางกายกลับทำให้นางละสายตาไม่ได้ จ้องผลไม้สีเขียวอ่อนเขม็ง อยากกลืนมันลงท้องในคำเดียว
จี้ชิงโจวสัมผัสได้ถึงสายตาอันแรงกล้าอีกคู่ จึงหันไปสบตากับเซี่ยจื่อเย่
“...ข้าจะไปลาดตระเวนรอบ ๆ”
เซี่ยจื่อเย่ฝืนละสายตาอย่างยากลำบาก ไม่กล้ามองผลอมตะอีก
แม้แต่เขา พอได้กลิ่นอายของผลอมตะ จิตแห่งมรรคาก็แทบไม่มั่นคง
...น่ากลัวเกินไปแล้ว
เซี่ยจื่อเย่ไม่กล้าคิดว่าสมบัติล้ำค่าแห่งฟ้าดินนี้อยู่ในระดับใด ถึงกับสั่นคลอนสติสัมปชัญญะของเขาได้อย่างง่ายดาย
บีบให้เขาจำต้องออกจากเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทร
เซี่ยจื่อเย่รู้เส้นทางปลอดภัยในค่ายกลป้องกันที่จี้ชิงโจววางไว้ที่นี่จากคำบอกเล่าของนางแล้ว จึงไม่กังวลว่าจะเผลอเหยียบกับดัก
แต่แม้จะออกห่างจากเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทรไปหลายสิบเมตร เซี่ยจื่อเย่ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นที่ชวนให้ผู้คนปรารถนาโดยไม่รู้ตัว
หัวใจเขาหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย สังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
เจียวดำตนนั้นควบคุมทะเลเพลิงได้อย่างเฉียบไว เกรงว่าจะสัมผัสถึงการมีอยู่ของผลอมตะแล้วเช่นกัน
แม้แต่เขายังต้านทานแรงเย้ายวนของผลอมตะไม่ได้ เจียวดำที่มีนิสัยโลภตนนั้นคงยิ่ง...
ความคิดของเซี่ยจื่อเย่พลันแล่นไหล เปลวเพลิงดำที่ลุกวูบไหวอยู่รอบกายกลับมีเค้าว่าจะแข็งตัว ราวกับผืนน้ำทะเลที่ถูกความหนาวเย็นแช่แข็ง